JAZZWISE MAGAZINE Mark Trounson 21/11/2007

 

Jef Neve Trio, Yaron Herman Trio – Pizza Express, Wednesday 21 Nov – London jazz Festival
The piano trio appears to be enjoying something of a renaissance post-Brad Meldhau, EST and the Bad Plus, so seeing two of Europe’s finest trios brought together in the atmospheric setting of Pizza Express Jazz Club was a major success for the London Jazz Festival.

.../...

While Belgian pianist Jef Neve’s trio was not as intense an experience as Herman’s, they earned the respect of the audience with Neve’s hypnotic compositions and strong melodic sense. With much of the material based around simple ostinatos reminiscent of EST, Neve injected the compositions with life through the dynamic interplay with drummer Teun Verbuggen and bassist Peter Verbist.

Like Herman, Neve built the intensity throughout his solos, though his approach was much more arpeggio-based, bringing out the harmonies in a torrent of notes while a strong, poignant melodies emerged above the fray. While his approach was less immediately striking than Herman’s, the overall effect after he had completed a solo was devastating. The highlight of the set was probably ‘Nothing but a Casablanca Turtle’, where the group’s winning combination of hypnotic power, melodic sophistication and beautiful classicism shined at its brightest.

Overall, the concert demonstrated that the piano trio is as fertile a genre as ever, and both groups proved it well.

 

NU.nl/news - Dick Hovenga 15/07/2007
North Sea Jazz
«Terence Blanchard, Al Green, Medeski Martin & Wood and guitarist John Scofield and an extraordinary Jef Neve-trio were the toppers on the first night. » «The Belgian pianist Jef Neve has only been a few times in Holland, but with his superb performance this Friday evening this will probably be changed for good. » …. «A concert of 1h15’ which felt like only 20 minutes and which left us completely overwhelmed, that is the Jef Neve Trio. Please invite them back very soon ! »

Evening Standard - 30.03.07 - Jack Massarik
ThisIsLondon.co.uk

CDs of the week
Jef Neve
Nobody Is Illegal (Universal/Emarcy)
****

 

Piano jazz endures more than its fair share of bluffers and minimalists, so it's a pleasure to recommend a fiery young newcomer of genuine talent and originality. Neve is a Belgian whose fluent keyboard technique suggests classical training, but, more importantly, he has the crisp touch and rhythmic urgency of a true jazz musician. His dynamic work with bassist Piet Verbist and drummer Teun Verbruggen is underscored by a brass choir and the carefully chosen notes of Nicolas Kummert's tenor saxophone. Neve's writing, notably the ballad Second Love, and the emotive title track, is well above the run-of-the-mill. It's time London heard this gifted gent from Ghent.

 

Times2 – april 13 2007 - John Bungey

Jef neve Trio
Nobody is illegal (Emarcy)
****

 

More evidence that the piano trio is in rude health with this dynamic major-label debut from a 29-year-old Belgian pianist. Playing in a European style that values lyricism over bebop rigour, his soaring flights can sound like a more muscular EST. Nove is not afraid to mix styles, darting from Bach prelude to high-velocity workout. There’s classical grace on Abschied, percussive intensity on Astra and inspiration throughout.

 

Billboard - April 2007 - Marc Maes

 

ILLEGAL SMILE: Universal labels internationally are lining up to release Belgian jazz pianist Jef Neve's major label debut.

"The album has been extremely well-received," Universal Music Belgium managing director Dirk De Clippeleir says, "even in countries where, traditionally, Belgian artists are hard to release. That's exceptional."

The 30-year-old musician's trio attracted domestic and international critical acclaim with two albums for Belgian independent Contour, "Blue Saga"(2003) and "It's Gone" (2004). Universal released third album "Nobody Is Illegal" last November in Belgium. It has shipped more than 4,000 units domestically, the label says, well above the 1,500 expected for leading jazz titles. The set also spent 11 weeks on Flanders' Ultratop chart.

A March 19 U.K. release preceded the album's appearance April 10 in Canada. A U.S. release is planned for May 15 and De Clippeleir says a total of 14 international affiliates are issuing the album.
He suggests that Neve's musical skills and winning personality helped swing those commitments.
"We never planned to sign a jazz artist in Belgium," he says, "because we receive a steady flow of Verve/Impulse releases—but Neve knows how to convey his message."
Neve wrote or co-wrote all of the album's 11 tracks, but is as yet self-published. He is booked and managed by Brussels-based Jazztronaut.

 

 

The Observer - Sunday January 21, 2007

Jef Neve Trio, Nobody is Illegal

Stuart Nicholson applauds the Belgian jazz virtuoso and wonders why such expertise was ever frowned upon

I blame punk: the prioritising of slash-and-burn energy over instrumental proficiency. As critics celebrated amateurishness as an act of uncorrupted self-expression, dissing instrumental proficiency became the fashion. But every action has an equal and opposite reaction.

 

It's taken a while - well, 30 years - but musical accomplishment is back on the menu and is quietly becoming an illicit pleasure enjoyed by audiences who weren't around to witness it in the first place.

 

Take the 29-year-old Belgian pianist Jef Neve. He studied at the Brussels conservatory to become a concert pianist, but on graduation, in 2002, decided to play his own music. He saved, begged and borrowed enough to self-produce his first CD, and sold more than 4,000 copies. Amazed, he made another and sold almost 5,000 - and this was just among the good burghers of Brussels.

 

His concerts are almost like a religious experience, riveting audiences by the sheer power and imagination of his playing. On his major label debut he shows you how he does it. He begins 'Nothing But a Casablanca Turtle Slideshow Dinner' with a simple Bach-like etude but ends up like a hymn to the heavens.

 

Neve's originals are like musical journeys; you start off here and end up half a mile away over there. His trio (comprising Piet Verbist on bass and Teun Verbruggen on drums) shape and shade the music with powerful rhythms, and on the title track frame the pianist's storytelling skill as he shifts through the changing moods of his compositions.

 

On 'Together at Last' he seems capable of leaping over tall buildings and rescuing small babies from in front of runaway trains. In fact, Neve makes musical accomplishment sound like an act of uncorrupted self-expression. But hey, doesn't that sound familiar?

 

Jef Neve – A Very European Jazz Musician        By Stuart Nicholson – November 2006

 

Attending a concert by the Jef Neve Trio can be a moving experience. There is an intensity about his piano playing that transfixes an audience. At the recent album launch at the Ancienne Belgique in Brussels of his major label debut Nobody Is Illegal on Universal’s EmArcy label, there was a moment during “Abschied” when he seemed to make time stand still. His improvisation possessed such compelling melodic clarity the whole audience seemed to hold their collective breath. When it was over their roar of approval said it all.

 

Yet while it was clear that while he delighted in the physical properties of music – textures, rhythms and dynamics – Neve never lost sight of music’s story-telling privilege, spinning beguiling melodies and taking them to unexpected destinations.  On the evidence of this concert he emerges as a young musician of enormous promise who has the potential to become a major voice on the European jazz scene.

 

Together with bassist Piet Verbist and drummer Teun Verbruggen they created music that was sharply focussed yet broad in its appeal. The key was Neve’s lyricism. Often beginning with a deceptively simple melody, he inverted it, extended it and developed it thematically through increasing force fields energy provided by Verbist and Verbruggen until it reverberated with orchestral grandeur.

 

Original compositions such as “Nothing but a Casablanca Turtle Slideshow Dinner,” “Second Love” or “Together at Last,” not only revealed the group’s musical maturity through manipulation of the rising line and their masterful use of tension and release, but also a youthful sense of adventure with improvisations that seemed to grow organically from the thematic material at hand, rather than indulging in technical showboating that all too often passes for jazz these days.

 

Proud of his Flemish heritage and of European culture that forms the backdrop to his daily life, Neve is at the forefront of a new breed of young musicians who are unafraid to show in their music where they come from. In fact, the Jef Neve Trio could only come from Europe. While Neve’s mastery of jazz improvisation is clear, so too is his mastery of classical music that saw him graduate with Master of Music degrees in both disciplines from the Lemmensinstituut in Louvain in 2000.

 

With so many young European jazz musicians educated in both jazz and classical music today (something that rarely happens in the United States education system), it is perhaps inevitable that today, many young musicians from across the continent see it as perfectly natural to draw on both disciplines as a means of broadening jazz expressionism. “I don’t see any reason why we can’t use classical music in jazz,” says Neve. “I mean, European musicians don’t mind that maybe some of our music doesn’t swing. It’s not a rule, we don’t have that pressure you can have in America, so I think we are more free to experiment with different ideas.” 

 

It has meant the emergence of a distinctive European voice in jazz in recent years and is the most exciting development in jazz in over a quarter of a century. Suddenly European jazz is hip while American jazz is seen as passé and with the release of Nobody Is Illegal, the Jef Neve Trio is set to emerge as a very hip European group indeed. “Europe is the new jazz area,” says Neve. “Because of our cultural diversity I think we have an open mind on how you can create music. We don’t really fight the rules – we don’t have rules that it should sound like this or that [like they do in America].

 

The result was a jazz concert that  included many elements that are more commonly (but by no means exclusively) encountered in classical music – pedal points, a greater use of dynamics, rubato,  rhythmic diversity, thematic development, ad hoc songforms and accelerando – that contributed to the overall richness of a startlingly original performance. Add to this the group empathy developed by the trio since their formation in 2003 and the questing imagination of their charismatic leader’s soloing and you have all the ingredients for a memorable gig. In an age where the quick musical fix has become the norm, Neve’s music, it seems,  is set to be around for the long haul.

 

It's Gone  (Contour)  Jef Neve Trio | Sept. 29, 2005                           AllAboutJazz.com 

                                                                                                                      By Marc Meyers

 

From Belgium comes Jef Neve, an explosively gifted young pianist whose second album, It's Gone, is without question one of the best I've heard in 2005. It's an exhilarating ride through a varied program of Neve's creative original compositions, offset by a standard and a brace of tunes by Neve's bassist, Piet Verbist. The music is consistently excellent, a joyous and very swinging tour through the unexpected.

Neve's improvisations often seem to burst forth in a shower of notes, marked by an assertive left hand that adds a potent counterpoint to his darting right hand figures. But despite his youth, Neve goes far beyond mere exhibitionism of his impressive technical skills. He pours forth an abundance of fresh ideas, marked by an exceptional joie de vivre, almost as if he can't contain himself. Yet his improvisations are also orderly, with a keen intelligence guiding all those fireworks. And he powers his lines with a jaunty, happy swing, most notably on his originals, like the forthright cooker “Bop Me If You Can.”

Neve also exhibits promise as an ingenious composer. His tunes resound with memorable turns of phrase, and some of them present daunting challenges for the unwary improviser. “Get Yourself A Wheelchair” shows the pianist at his most inspired. This Neve original's structure runs the trio through an obstacle course of fast 4/4 swing, a segment with a rock feel, and then some even faster 4/4 swing. Yet Neve and his tight, unified trio surmount every challenge.

Bassist Piet Verbist and drummer Teun Verbruggen shadow Neve's every move, responding as equals in every instance. Verbruggen is often busy, but never out of control, and Verbist is a rock. Like their leader, they swing with authority at all times. On two tracks, the trio is augmented by a warm brass choir; on the title tune, Bert Joris plays an excellent trumpet solo

It's Gone is not to be missed.

 

                                                                                                                       RTBF-Jazz   

Lots of good reasons are combined by Jef Neve to set him apart on the belgian jazz scene. He is a bright pianist, a good composer and arranger, and his trio with Piet Verbist (b) and Teun Verbruggen has a real group sound, unbelievably efficient in concert. They always manage to establish a priviliged live relationship with the audience, their compositions always allowing the performers to tell a story, whether in the mood and structure, or in the impros. The basis for those happenings is to be find on "It's Gone", the second Jef Neve album. On two numbers, the are joined by some horns, including trumpet ace Bert Joris. Jef Neve was interviewed live during "Jazz" on tuesday, october 26th, before the band's tour and their collaboration with Paolo Fresu on some gigs.

 

about the first album  of the Jef Neve Trio «Blue Saga»                        (Knack 21/5/2003)

 

“...The work of Jef Neve is a real relief in days of protechnical stuff. Jef Neve is hardly 26, but his maturity is astonishing. Everyone who saw the young man playing with Wynton Marsalis and some of his musicians of the Lincoln Jazz Orchestra a couple of months ago knew it already: Jef Neve is here to stay!”

 

                                                                                                           (DeStandaard, 9/6/2003)

 

...Blue Saga is the titilating debute of the young belgian jazz pianist Jef Neve. The first piece swallows and turns you into a melancholic atmosphere. But afterwards he plays more funny and rythmical stuff and the second piece ends in a classical lyrical piece where you can hear some of his classical influences. His lines are as clear as cristal and they attract your attention. He lets his compositions breathe.”

 

 

italia.allaboutjazz.com   01/02/2008     Nobody Is Illegal / Jef Neve Trio

Un trio moderno e ben affiatato, composizioni originali con ispirazioni a largo raggio, l’originale supporto di fiati aggiunti al solo scopo di accompagnare e sottolineare enfaticamente le sonorità del trio: ecco gli ingredienti che il trentunenne pianista belga Jef Neve ha utilizzato per confezionare quest’ottimo lavoro per la Emarcy.

I suoi partner principali sono il contrabbassista Piet Verbist e il batterista Teun Verbruggen (anche se i tre suonano senza altri compagni soltanto in cinque delle undici tracce), con i quali intrattiene un rapporto paritetico, caratteristica fondamentale per la buona riuscita di un trio. E la varietà tematica si può apprezzare ad esempio nel passaggio che dalla seconda traccia porta alla quinta. “Nothing But a Casablanca Turtle Slideshow Dinner” è dinamicissima e trascinante, un classico del jazz moderno; la successiva “Abschied” si apre invece su scenari neoromantici, con qualche assonanza con il primo Meldhau - note alte e insistite del piano, contrabbasso potente a sostenerne la drammaticità, batteria libera di spaziare più su suoni di sfondo che su figure ritmiche; in entrambi i brani, un colore aggiuntivo viene conferito dalla presenza sullo sfondo di cinque ottoni, che scompaiono invece nel successivo “Astra”, dialogo improvvisato e più rarefatto, al quale prende parte anche il sax tenore di Nicolas Kummert (presente poi anche in “Unprepared” e “Until now”); finalmente, il trio si raccoglie in sé stesso in “Nobody Is Illegal”, per tornare a un’atmosfera di swingante e spinto dinamismo (ottimi l’assolo di Verbist e il pedale finale di Neve), come quella che caratterizzerà poi “Together at Last”.

L’eccellente interplay, l’intuizione compositiva (ottime anche “Second Love” e “Until Now”) e il valore dei musicisti (Neve ha una formazione classica e si cimenta in concerto anche con le bachiane Variazioni Goldberg) fanno di questo Nobody Is Illegal un eccellente lavoro, che mette in luce tre musicisti da seguire con attenzione: la loro interpretazione della formazione è già oggi di qualità decisamente al di sopra della media.

Neri Pollastri

Il Gazzettino Online Giovedì, 10 Maggio 2007

MUSICA

Il sax di Jan Garbarek alla Fenice per Veneto Jazz, evocativo ma alla fine prevedibile

Venezia

La lunga giornata promossa da Veneto Jazz al Teatro La Fenice s'é aperta alle 17.30 con il concerto nelle Sale Apollinee del pianista belga Jef Neve, che ha suonato in trio con Piet Verbist, basso, Teun Verbruggen, batteria, presentando il suo ultimo disco, "Nobody is illegal", terzo della sua fresca ma già promettente carriera, primo per la prestigiosa Universal, che dimostra come di tanto in tanto anche le major tengano in debita considerazione il nuovo jazz europeo. Inevitabili i riferimenti ad altre analoghe formazioni contemporanee, come l'EST Trio dello svedese Esbjorn Svensson o gli americani Bad Plus, ma la musica di Neve, energica e magniloquente, rivendica una propria originalità. Il pianista, classe 1977, era stato nominato "Veneto Jazz Top Musician", riconoscimento che premia ogni anno un giovane talento jazzistico.

Poco dopo le nove si è quindi consumato l'evento, ovvero il concerto del quartetto del norvegese Jan Garbarek, sax tenore e soprano, da trent'anni artista di punta della celebre etichetta tedesca Ecm. Subito una cattiva notizia per cominciare. Non c'era sul palco il bassista Eberhard Weber che, insieme a Rainer Bruninghaus, tastiere, è da vent'anni membro stabile del quartetto. Motivi di salute hanno costretto il gruppo a chiamare all'ultimo momento il portoghese Yuri Daniel. Una musica programmata in ogni particolare, che non lascia nulla al caso, ingessata verrebbe da dire, non poteva non risentire della defezione di Weber e quindi della perdita di certi automatismi, ma alla fine nulla può essere rimproverato al suo giovane e diligente sostituto.

Bella la scenografia, raffinate le luci, ottimi i suoni. Ma il lungo concerto di un Garbarek come sempre generoso, non mi ha colpito più di tanto. Avevo amato la sua musica a cavallo fra gli anni '80 e '90 (il duo con Towner, la nascita del quartetto, il trio con Erskine e Vitous, la collaborazione con l'Hilliard Ensemble), ma da un po' di tempo il suo jazz evocativo e sognante sembra ripetere stancamente, specie in concerto, cliché ormai noti, risultando sin troppo prevedibile. Nemmeno l'inesauribile fantasia percussiva di un superlativo Trilok Gurtu - che di tanto in tanto sostituisce Manu Katché - è riuscita a sciogliere l'imperturbabile leader, glaciale verrebbe da dire, vista la provenienza. L'esibizione del quartetto - che ha suonato lunghi brani quasi senza soluzione di continuità, come fossero parti di un'unica suite - è stata solo a tratti avvincente: rari i guizzi creativi, poche le concessioni all'improvvisazione, inesistenti le sorprese. Assai deludente il lungo solo al pianoforte di un Bruninghaus inutilmente jarrettiano.

Fra sospese trame melodiche d'ispirazione folk, in cui faceva da padrone l'etereo sax soprano del leader, e scoperti richiami alla spiritualità orientale (un legame, quello fra Asia e Scandinavia, da sempre cercato ma non ancora, nonostante la presenza dell'indiano Gurtu, del tutto trovato), più vivace e godibile è parsa invece la musica quando si è avvicinata al pulsante jazz-rock dei Weather Report o, attraverso i colori del calipso, ad una latinità poco genuina ma almeno swingante e gioiosa. In questi casi Garbarek ha usato il tenore, con cui a tratti sa ancora graffiare. Esercitazione calligrafica il bis in cui, definitivamente rimossi free e blues, Garbarek ha riproposto uno dei suoi temi più celebri, dalla melodia evocativa e cantabile. Convinti e prolungati gli applausi di un pubblico che, se non ha esaurito il teatro, almeno è parso appagato da una musica che sa rilassare senza porre eccessivi problemi esistenziali.

 

Claudio Donà

Altrisuoni       May 2007        

La bella favola di Jef Neve è cominciata nel suo paese, il Belgio, dove nel 2003 il pianista ha scalato a sorpresa le pop-charts con il suo album d'esordio, Blue Saga. Il ragazzo di Ghent, cresciuto dividendosi tra il Conservatorio (dove si è diplomato in pianoforte sia classico che jazz, specializzandosi successivamente in musica da camera) e gruppi pop e jazz giovanili, ha varcato i confini nazionali con l'opera seconda, It's Gone: Jef si è imposto come grande rivelazione anche in Francia e Germania ottenendo prestigiosi riconoscimenti e riportando giudizi lusinghieri. Con Nobody is Illegal, il suo debutto per una major (la Universal), è giunto finalmente anche in Italia il momento di fare la sua conoscenza.
Nel panorama del piano jazz, votato ultimamente ai pianisti 'in serie', omologati, Jef è una boccata d'ossigeno. Musicista tecnicamente completo, dall'approccio fresco e personale, possiede il tocco leggero del concertista classico che quando vuole sa spingere sul pedale del ritmo e dello swing ("Nothing but a Casablanca Turtle Slideshow Dinner") ed improvvisa con vitalità esuberante, concedendosi pause di lirismo arioso ed espressivo ("Abschied" e "Until Now"). Aperto in ugual modo alla tradizione e alla contemporaneità ("Astra"), possiede una facilità e una rapidità esecutiva sbalorditiva. Romanticismo, modernità e dominio della forma: è come avere Brad Mehldau ed Esbjorn Svensson seduti allo stesso pianoforte!
Non ci sono limiti a quello che Jef può fare, come dimostrato chiaramente da brani quali "Nobody is Illegal" o dalla discesa nel maelstrom di "Secondo Love", ma anche un 'acrobata' bravo come lui non potrebbe saltare tanto in alto senza una sezione ritmica come quella composta da Piet Verbist e Teun Verbruggen, insieme 'rete di protezione' e 'tappeto elastico' in grado di lanciarlo: con grande umiltà si mettono al servizio della sua musica ma riescono ugualmente a creare la tensione giusta per ispirarlo. Il trio è compiuto in sè e perfettamente auto-sufficiente, tanto da rendere quasi superflue le parti dei fiati che talvolta compaiono nel corso del disco.
Jef Neve è l'uomo nuovo del piano jazz internazionale e d'ora in poi bisognerà tenerne conto.

Roberto De Virtis

Bijzondere avond met Jef Neve Trio

(c) NU.nl/Dick Hovenga - 17 oktober 2007 -

 

De belangrijkste nieuwe Benelux jazz pianist van de laatste jaren, Jef Neve, heeft zondagavond met zijn trio een concert gegeven voor een uitverkocht Ancienne Belgique, de concertzaal van Brussel.

 

Dat de populariteit van Jef Neve flink toeneemt, is goed te merken. Speelde Neve eerst nog voor kleine zalen en op jazz festivals, binnen een jaar tijd is hij in zijn thuisland, op basis van zijn laatst verschenen album 'Nobody's Illegal', een grote held geworden.

 

North Sea Jazz

Het trio live zien is een bijzondere gebeurtenis. Bij het laatste optreden van het trio in Nederland, op het North Sea Jazz festival, had de band duidelijk last van het lage plafond en het slechte geluid. Het was voor de luisteraars een bijzonder maar slopend concert. Alleen heel inspannend luisteren deed de magie van het trio recht.

In het Ancienne was het geluid zondagavond uitstekend. Dat de band, ook voorzien van een prima podiumgeluid, daardoor extra in vorm was, bleek bij de eerste songs. Gekozen was voor een gevarieerde set waarbij de songs van het laatste album de voorkeur kregen.

 

Nobody is Illegal

Het laatste album, reeds eerder hier op NU.nl met een 5 sterren-recensie beloond, behoort tot een van de meest indrukwekkende jazz albums van de laatste jaren.

Ongelooflijk hoe de progressie in songschrijven van Neve over drie albums (Blue Saga en It's Gone verschenen eerder in eigen beheer, de laatste via Universal) is gegroeid. Live doen ze daar gewoon nog een schep boven op.

 

Second Love

Bassist Piet Verbist en drummer Teun Verbruggen scheppen de ruimte waarover Neve kan excelleren. In tracks als 'Nothing But A Casablanca Turtle Slideshow Dinner' of 'Second Love' laat het trio horen van wereldklasse te zijn.

Ritmewisselingen gaan vloeiend over naar de meest experimentele tussenstukken om daarna weer net zo gemakkelijk naar het oorspronkelijke thema terug te keren. Ook het prachtige nieuwe 'Song For A Film' maakt gelijk grote indruk.

 

Uitzinnig

Het publiek reageert uitbundig op alle pracht die het trio voorbij laat komen en overlaat de mannen op een uitzinnig applaus waarop ze terugkomen om een mooie reprise te geven.

De nuchtere presentatie (..'dit is weer een instrumentaal nummer…'), het geweldige spel van het trio en Neve in het bijzonder, maken dit concert tot een ware legendarische.

Het wordt heel hoog tijd dat het Jef Neve Trio ons land weer komt bezoeken. Magische muziek wordt er tegenwoordig veel te weinig gemaakt.

 

NU.nl/news 15 juli 2007 (c) NU.nl/Dick Hovenga
North Sea Jazz
Na een goed bezocht openingsconcert van Katie Melua op donderdag was het vrijdagavond pas echt festival tijd. Terence Blanchard, Al Green, Medeski Martin & Wood en gitarist John Scofield en een uitstekend Jef Neve-trio waren de absolute spraakmakers op de eerste avond.
....
De Belgische pianist Jef Neve is met zijn trio nog maar weinig in Nederland te zien geweest maar met het verpletterende optreden op de vrijdagavond is dat vanaf nu waarschijnlijk voorgoed verandert.
Nadat de soundcheck langer duurde door storingen en het geluid niet optimaal blijft in de zaal met het veel te lage plafond om ook maar enige mooie pianoklant te krijgen, knallen Jef en zijn mannen gelijk los in lang uitgesponnen stukken. Stukken die hoe gecompliceerd soms ook opgebouwd, een intensiteit verraden die zijn weerga niet kent.
Met de geweldige Piet Verbist op bas en de net zo geweldige drummer Teun Verbruggen heeft hij zijn perfecte sparring partners gevonden. Een uur en een kwartier spelen, die doen aanvoelen als 20 minuten maar waarna je na afloop helemaal stuk zit, dat is Jef Neve Trio. Laat ze alsjeblieft heel snel terugkomen en wel op een plek waar de akoestiek optimaal is.

    10 juli 2007         Karel Van Keymeulen

Jef kwam, zag en overwon

GENT - De Belgische jazzpianist Jef Neve kon op Blue Note meteen het publiek veroveren met een spectaculair getint concert.

Veel volk meteen zondag voor de meest besproken jonge jazzmuzikant van vandaag, pianist Jef Neve. Ooit konden Belgische jazzmusici nauwelijks iemand beroeren, maar Neve, die zelfs de cover haalt van poenerige glamourbladen, is hot. Jef kwam, zag en overwon. De goedlachse jongeman schuwt enig spektakel niet, bouwt zijn set ook op als een show, kiest soms voor hedendaagse effecten, maar heeft een denderend trio. Het succes van trio's als E.S.T., The Bad Plus maar zeker ook Brad Mehldau is hem niet ontgaan, al verwerkt hij ook graag zijn klassieke achtergrond. Zijn gast, de Italiaanse trompettist Flavio Boltro, bracht weer andere kleuren en zette met Jef Neve, drummer Teun Verbruggen en bassist Piet Verbist vinnige dialogen op. Zelfs het pompeuze 'Nothing but a Casablanca slideshow dinner' werd speels.

NU.nl - 27 februari 2007 - Dick Hovenga

Jef Neve Trio – Nobody Is Illegal

 

Jef Neve is het absoluut grootste nieuwe jazz talent uit België. Met zijn geweldige pianospel, innovatieve composities en erg goede rhythm sectie overtuigd hij ook op zijn nieuwe album ‘Nobody Is Illegal’ weer optimaal. Wat een klasse!

 

Jef Neve (1977) heeft reeds een indrukwekkende staat van dienst als hij in 2003 met zijn Jef Neve Trio debuteert met het fraaie ‘Blue Saga’. Zo speelt hij vanaf zijn 14de als pianist met locale bands en schrijft hij muziekstukken voor zowel solo piano als voor orkest.

 

Meester
Hij speelt daarna al snel samen met grote jazznamen als Dre Pallemaerts en Jesse van Ruller, als solist bij het Filharmisch Orkest van Vlaanderen en daarnaast in tal van popbands, in de vermaarde Belgische funkband Mr.Zebedee, bij klassieke ensembles, theater gezelschappen en hij doet vele sessies als studiopianist.
Hij maakt daarna tevens grote indruk als pianist en componist voor ‘Dathe’ van het Contemporary Dance Company in Londen. En hij haalt ook nog even diploma’s voor Meester in de Muziek voor Jazz en Klassiek en een diploma voor Specialisatie in Kamermuziek met een grote onderscheiding aan toe. O ja, Jef Neve is nu (2007) dus 30 jaar!

 

Trio albums
Met het debuutalbum ‘Blue Saga’ scoort Neve dus gelijk internationaal. Het zijn niet alleen de erg goede en spannende composities die het werk doen. Ook het perfecte samenspel tussen bassist Piet Verbist (hij nam ooit lessen bij de vermaarde Dave Holland) en drummer Teun Verbruggen werken voor Neve optimaal.
Niet raar dus dat voor het tweede album wederom het trio wordt opgevoerd en met ‘It’s Gone’ wederom een klapper wordt gemaakt. Net als het debuut verkoopt het album zeer goed, is in het thuisland zelfs het best verkochte jazzalbum van het jaar en niet lang daarna interesseert grote platenmaatschappij Universal Neve om een internationale deal te tekenen.

 

Nobody Is Illegal
Met ‘Nobody Is Illegal’ gaat Neve dus, met veel promotie, de wereld in en het is uitermate prettig om te weten dat er geen concessies op de sound van het trio zijn gedaan en ze nog volledig hun eigen avontuurlijke gang gaan.
Het levert gelijk het beste album van het Trio op met uitermate geslaagde composities. Album opener ‘Airplane’ is zo’n track waar die andere pianomeester Brad Mehldau een moord voor zou doen. En ook de avontuurlijkheid in tracks als ‘Nothing But A Casablanca Turtle Slidewhow Dinner’ (alleen die titel al..) en ‘Second Love’ getuigen van de grootste klasse.
Eigenlijk kloppen gewoon alle tracks op dit briljante album. ‘Nothing Is Illegal’ is zo’n jazzalbum waar het avontuur vanaf spat en de emoties bovenop liggen. Een waar meesterwerk van een eigentijdse jazzheld, die de wereld aan zijn voeten zal gaan krijgen.

 

 

Derde cd Jef Neve ook uit in Frankrijk, Nederland en Portugal

DE STANDAARD - woensdag 06 december 2006 (bvb)

 

BRUSSEL - De derde jazzcd van Jef Neve, "Nobody Is Illegal", wordt ook uitgebracht in Frankrijk, Portugal en Nederland. Volgens platenmaatschappij Universal België bewijst dat des te meer dat jazz in de lift zit in Vlaanderen én dat lokaal jazztalent van bij ons ook stilaan doorbreekt in het buitenland.
"Blue Saga" en "It’s Gone" bracht Jef Neve nog in eigen beheer uit. Voor "Nobody Is Illegal" kwam er plots interesse van major Universal. De platenmaatschappij bood het jonge Vlaamse jazztalent een platencontract aan en diens derde cd kwam bij ons begin november uit.

 

De interesse vanuit het buitenland blijkt reëel, zegt Lut Behiels, marketing directeur classics en jazz bij Universal België. "De release van de nieuwe cd van Neve gaat gepaard met een reeks optredens in het buitenland", aldus Behiels. In Frankrijk komt "Nobody Is Illegal" begin januari uit, in Portugal en Nederland gebeurt dat eind januari.

 

En daarmee zal het niet ophouden, voorspelt Behiels. "Bij Universal in Duitsland en het Verenigd Koninkrijk ligt de cd ook op de juiste bureaus, dus de kans is niet onbestaande dat ook daar de cd uitgebracht wordt", aldus de marketing directeur van Universal.

 

Bij het lanceringsconcert van Neve, onlangs in de AB in Brussel, was de Engelse jazzjournalist Stuart Nicholson aanwezig. Nicholson was naar verluidt erg onder de indruk van de jazzmusicus en omschreef hem als "a young musician who has the potential to become a major voice on the European jazz scene".

 

Jazz zit in de lift in Vlaanderen, dat bleek gisteren/dinsdag uit de resultaten van een onderzoek van jazzcriticus Simon Korteweg. De belangstelling van het publiek voor jazz neemt almaar toe, het aantal producties in Vlaanderen zit in de lift en sinds 2002 breekt een nieuwe generatie jazzmusici door.

 

De Blue Note Sidetracks van EMI België, waarop bekende muzikanten uit België hun favoriete nummers van het platenlabel Blue Note mixen of remixen, blijken eveneens een succes in ons land. "Bekende artiesten slagen er via hun bekendheid en via hun manier van mixen en remixen erin om een jonge publiek warm te maken voor jazz", zegt Brigitte Ghyselen van EMI België.

 

Onder meer Sven Van Hees, Alex Callier en Buscemi stelden via Blue Note Sidetracks al hun favoriete nummers samen. De zevende Sidetrack, met de favoriete nummers van dEUS-frontman Tom Barman, kwam onlangs uit. En hoe bekender de naam van de Belgische muzikant, hoe meer exemplaren van de Sidetracks verkocht worden, zegt EMI. Van de Sidetracks worden er tussen de vijf- en tienduizend exemplaren aan de man gebracht.

 

"Het valt ook op dat jongeren via de Sidetracks, dikwijls voor de eerste keer, in contact komen met de jazz van Blue Note. En nadien gaan ze actief op zoek naar het originele, oude werk", zegt Sam Sisk van EMI België.

 

Jef Neve Trio: Nobody Is Illegal - Universal, 2006                                 www.digg.be

Door Steven Vervaet

Jazz op Digg*, het was tot nu toe even zeldzaam als intelligente quotes in Big Brother Vips. Zoals te weinig bands beseffen, is het doorbreken van de verwachtingspatronen echter interessant en voor Jef Neve Trio reserveren we maar al te graag een kamertje in het rijke hotel der genres dat onder de noemer ‘pop’ wordt geplaatst. Misschien krijgt ‘Nobody Is Illegal’ straks zelfs een penthouse toebedeeld, want platen die rockliefhebbers het rijke smakenpalet van jazz laten proeven, hebben bij ons meer dan een streepje voor. De muziek van Jef Neve en zijn twee muzikale zielsverwanten is namelijk geen incrowd-voer voor Marc Van den Hoof en andere bebaarde types met pijp en whiskyglas in de aanslag, maar een rijk muzikaal banket waaraan iedereen mag aanschuiven die houdt van oprechte emoties, knappe composities en een sublieme interactie van muzikanten. De pianoklanken van Neve worden soms belaagd als een damzel in distress om dan weer met een verpulverende retoriek het hoge woord te voeren. Deze dampende schwung en schuchtere tederheid van ‘Nobody Is Illegal’ smeden de loper om de deuren van het muzikale hokjesdenken te openen.

Net als bij de verschillende combo’s van Brad Mehldau is de link tussen rock en Jef Neve niet denkbeeldig. Als weldenkend mens is Neve iemand die Radiohead adoreert, zijn trio speelde al twee keer voor een uitverkochte AB-club en drummer Teun Verbruggen heeft al de vellen en cimbalen beroerd bij Flat Earth Society en avantgardistische smeltkroezen van jazz, noise en elektronica met onder anderen Mauro Pawlowski en Trevor Dunn. De opener ‘Airplane’ is meteen een krachtig voorbeeld van de gevarieerde en boeiende stijl van Jef Neve Trio: pianoklanken klimmen traag de muren op, om dan te versnellen en de noten uiteindelijk als verfschilfers van het plafond naar beneden te laten dwarrelen. ‘Nothing But A Casablanca Turtle Slideshow Dinner’ is dan weer, zoals de titel laat vermoeden, een complexere en ambitieuzere compositie. Als twee ontsnapte wielrenners plaatsen Neve en Verbruggen elk snedige demarrages, terwijl het brassband-peloton hen op de hielen zit. De eindsprint wordt al vroeg ingezet en de majestueuze spanning van de extatische finale wordt minutenlang aangehouden.

De dynamiek, variatie en stijlsymbioses van ‘Nobody Is Illegal’ doen aan "Hail To The Thief" van Radiohead denken, waar popjuweeltjes als ‘A Wolf At The Door’ werden afgewisseld met elektronica-doolhoven als ‘The Gloaming’. Zo is ‘Astra’ even bezwerend als het kijken naar aboriginalrituelen met een fikse joint in de hand, creëren de instrumenten in het titelnummer Iñàrittu-gewijs verschillende plotlijnen en neemt ‘Second Love’ ruim de tijd om bloedmooie pianopartijen te schetsen, die gedompeld zijn in de nachtelijke sfeerschepping van Teun Verbruggen, Piet Verbist en een stel koperblazers. Tegenover dergelijke ingenieuze composities staat dan weer de afsluiter ‘Delayed’: een donkere, korte soundscape die aanvoelt als een wandeling in een verlaten, doodlopend steegje waar Tom Waits je opwacht.

“Society creates inequality; I want to rebel against this. And then to realize that each of us is just one of six billion humans on this planet”: het zijn niet enkel Neve’s woorden in het booklet die openheid propageren. De muziek op ‘Nobody Is Illegal’ knipt de prikkeldraad door van het muzikale isolationisme en vormt daardoor een krachtig maatschappelijk statement. Naast het verklanken van een ethisch verantwoorde boodschap, bulkt deze plaat echter vooral van de opwindende, polsslagversnellende jazz die u moet gehoord hebben.

 

Nobody is illegal - Jef Neve Trio;                        FOCUS KNACK -  1 tot 7 November 2006

door Bart Cornand

 

The Boy Wonder van de Belgische jazz levert met 'Nobody Is Illegal' zijn donkerste én sterkste plaat af. Of de jonge pianist werkelijk The Great White Hope is, zullen we pas over enkele jaren weten, maar dat Jef Neve een van 's lands knapste pianisten en componisten is, weten we nu wel zeker. Met zijn derde cd maakt hij niet alleen de sprong naar een internationaal label, het is meteen ook een plaat met internationaal potentieel. Opener Airplane is klassieke Neve op zijn best: een aanzwellende, tollende compositie die de luisteraar optilt en meevoert naar opwindende achterkamertjes.

Het samenspel tussen Neve, drummer Teun Verbruggen en bassist Piet Verbist vonkt en spat dat het een aard heeft. Maar de pianist heeft meer te bieden dan schwung alleen. Abschied , Second Love en Until Now laten in hun ingehouden tred een statige waardigheid horen die Neves werk een nieuwe dimensie geeft.

Misschien had hij de plaat wel degelijk naar het tweede nummer, Nothing but a Casablanca Turtle Slideshow Dinner , moeten noemen: als geen ander vat het zijn persoonlijkheid samen. De compositie begint met een pianoriedel als een kinderlijk aftelrijmpje, explodeert in een derwisjdans, zalft met swing en vindt zijn verlossing in een vijfkoppige blazerssectie. Nobody Is Illegal is een plaat waarover nog láng zal worden gepraat.

 

NOBODY IS ILLEGAL Jef Neve Trio (Universal)

Concert: 7 en 8/11
AB CLUB, BRUSSEL
Lees het interview met Jef Neve

 

Jazzcat Jef Neve stelt nieuwe plaat voor met drie concerten in de AB

 DE MORGEN,  2 nov 2006 door Koen De Meester

Jazzpianist Jef Neve straalt iets jongensachtigs uit. Datzelfde ongepolijste vind je op de nieuwste plaat van zijn trio, die de uitdagende titel Nobody Is Illegal meekreeg.
Jef Neve zit tijdens het interview nonchalant in een zetel, met een pet scheef op het hoofd. Zijn blik is echter fel en sprankelend. Verwacht van deze nieuwe grote naam dus geen loungejazz maar het echte, onversneden spul. Met die observatie kan de man met een klassieke opleiding zich verzoenen. "Absoluut. Ik noem het een bewuste keuze die organisch gegroeid is. Ik wilde een pure luisterplaat maken, eentje waar je echt voor moet gaan zitten. Ze werkt totaal niet als achtergrondmuziek. Het was een reactie tegen mijn twee vorige cd's, waarop alles een beetje te veel binnen de lijntjes kleurde."

Toch stap je net nu over naar een grote platenfirma. Voel je alle ogen op jou gericht?
"Mijn enige criterium is wat ikzelf wil, niet wat ik denk dat de anderen wensen. Het staat inderdaad haaks op de algemeen verspreide mening dat artiesten water bij de wijn moeten doen als ze naar een grote firma overstappen. Universal heeft zich totaal niet gemengd in het artistieke proces."

Soms klinkt het haast poppy, zoals in 'Second Love'.
"Jazz en pop zitten heel dicht op elkaar vel. De grote jazzstandards zijn stuk voor stuk ontleend aan het populaire genre. De melodie is bij toeval ontstaan tijdens een soundcheck met een orkest waarin ik solist was bij een opvoering van Gershwins 'Rhapsody in Blue'."

Is er voor jou een verschil tussen optreden met groot orkest en met je trio?
"Bij een symfonieorkest ben ik veel zenuwachtiger. Dat heeft voor een groot stuk te maken met vertrouwen. Met mijn trio stimuleert de spanning mij. Een solist bij een symfonisch orkest heeft vooral met de druk van zeventig professionele muzikanten achter zich af te rekenen. Ze zijn allemaal even goed, maar door een andere keuze zitten zij niet vooraan. Dat geeft een heel raar spanningsveld. Ik ben het niet gewend om in een hiërarchische sfeer te werken, terwijl in een orkest de ene echt boven de andere staat en dan is er ook nog de klassieke kritiek."

Als golden boy van de jazz heb je weinig te maken met kritiek?
"Laat ons zo zeggen dat ik er tot nu toe weinig last van heb gehad. Ik vind kritiek niet erg maar eerder interessant. Ronkende bewoordingen als 'de rijzende ster van de jazz' zijn verschrikkelijk relatief. Omdat ik zie wat de realiteit is: ik ken veel fantastische jonge jazzmuzikanten en de knappe dingen die zij doen."

Hoe komt het dan dat jij succes hebt?
"Ik denk dat het komt omdat we ons enthousiasme niet wegsteken. Mijn twee maats en ik zijn niet zo cool dat we niet tonen dat we plezier beleven. Het publiek ervaart dat als een verademing."

Waarom die provocerende titel Nobody Is Illegal?
"De titel stond op een huis vlak bij het Klein Kasteeltje. Waar halen we het recht vandaan om een ander illegaal te verklaren? Ik weet dat het idealistisch en naïef klinkt, maar als je erover durft na te denken is het compleet absurd mensen in te delen in legalen en illegalen. Als je het doortrekt, heeft het vooral te maken met bezit, macht en behoud."

Een van de titels is 'Abschied'. Waarom ineens dat Duits?
"Het stuk gaat over een relatie die op de klippen liep, ik heb dat de dag nadien geschreven. De keuze voor een Duitse titel had zeker te maken met de romantische componisten als Schubert en Schumann, die ik veel gespeeld heb. 'Abschied' heeft voor mij een romantische connotatie, 'Farewell' niet. Het is oneindig meer geladen en dat was de relatie ook. Ik heb ze gedragen, ik heb er jaren voor moeten vechten en ineens was alles weg... dat is echt dramatisch."

Nobody Is Illegal komt uit bij Universal. Jef Neve treedt op in de AB Club op 7, 8 en 9 november, de eerste twee avonden zijn al uitverkocht.

 

'Werkt niet bij friet en stoverij'                   DE STANDAARD maandag 06 november 2006

door KAREL VAN KEYMEULEN

Jazzpianist Jef Neve brengt cd uit bij groot label
Interview.

 

Jef Neve brengt zijn derde cd, ,,Nobody is illegal'', uit bij het grote platenhuis Universal. Dat is een uitzonderlijke stap voor een jazzpianist, maar Kempense nuchterheid houdt hem met beide benen op de grond.

Je zou hem de Tom Boonen van de jazz kunnen noemen. Hij komt ook uit de Kempen en heeft dezelfde sappige, aanstekelijke manier van praten. En de 28-jarige Jef Neve maakte de voorbije jaren net als zijn fietsende streekgenoot furore.

Zijn eerste cd's, Blue saga en It's gone , opgenomen op een klein label, oogstten veel lof. Neve kreeg de Klaraprijs 2005, hij werd genomineerd voor een Zamu Award en voor een Vlaamse Cultuurprijs. Met zijn trio schrijft hij nu de soundtrack voor de nieuwe film van Felix Van Groeningen, Dagen zonder lief
Zijn nieuwe cd Nobody is illegal is een mozaïek, minder eenduidig dan zijn vorige opnamen. Pompeuze, wildere en schaamteloos romantische nummers volgen elkaar op. ,"Teren op mijn succes zou een vorm van luiheid zijn. Een artiest moet evolueren'', vindt Jef Neve.

 

Fanfare

Jef Neve groeide op in het dorpje Oosterlo, bij Geel. ,,Tijdens de dolle augustusdagen kwam de Zangeres Zonder Naam. Je had ook de fanfare, waarin ik baritonsaxofoon speelde. Dat was het muziekleven van Oosterlo. Ik heb daar graag gewoond. Zo'n typisch klein dorp. Maar de wereld was vlug groter.''

,,Ik groeide op in een omgeving vol klassieke muziek. Mijn ouders zijn grote Mozartfans. Toen ik vijftien was, zocht de slagwerkleraar van de muziekacademie van Geel een pianist voor zijn ensemble. Het was de eerste keer dat ik een drumstel zag en ik was er meteen weg van.''

,,Met die drummer vormde ik een funkbandje, Mr. Zebedee. Onze gitarist had bij de Jazzstudio les gevolgd en bezat een grote platencollectie. Van de electric Miles Davis gingen we terug tot de bop.''

,,Een oom, die schilderde en zich daarbij liet inspireren door de muziek van John Coltrane, gaf me cassetten. 'Jefke, gij met uw funk, luister hier maar eens naar', zei hij. Een van de eerste platen van het Frank Vaganée kwartet stond daar ook op. Vaganée was de onbereikbare ster voor mij.''

,,Toen ik toegangsexamen deed in het Lemmensinstituut in Leuven, kende ik weinig van jazz. Daar zaten de pianist Ron van Rossum en iemand die hij aansprak als Frank. Was dat Frank Vaganée? Ik blokkeerde en ik heb een verschrikkelijk stukje gespeeld. Alleen door te zeggen dat ik beter baritonsaxofoon speelde, ben ik toegelaten. Een leugen, maar ik was zo blij, dat ik me voluit heb gegeven. Bij Jan Vermeulen, de broer van de jazzpianist Eric Vermeulen, begon ik ook klassiek te volgen. Van hem heb ik veel geleerd, muzikaal en als mens.''

 

Jamie Cullum

Dat Universal hem voor zijn derde plaat benaderde, verbaasde Jef Neve. ,,We vingen geruchten op over geïnteresseerde platenlabels, kleine, maar ook grote zoals Universal en EMI. Zelfs de grote baas van Blue Note zou interesse betonen. Wij besloten gewoon voort te doen. De muziek was al opgenomen toen Universal opdook.''

,,Zij proberen hiermee iets uit. Veel geld zullen wij niet opbrengen, maar ze gaan ons promoten tot in het buitenland. Universal heeft Jamie Cullum ook flink vooruitgeholpen. Maar nee, ik ga niet zingen. Dat kan ik de mensheid niet aandoen.''

,,Nobody is illegal'' lijkt met zijn vele grooves en vamps aansluiting te zoeken bij hippe pianotrio's als The Bad Plus en E.S.T.

,,We zijn geen Branford Marsalis of Brad Mehldau, we moet ons eigen bescheiden niveau onder ogen zien. Maar we proberen onze muziek wel zo sterk mogelijk te maken. We gebruiken de studio als instrument, maar zonder gimmicks of effecten na te jagen. We vragen ons voortdurend af of we niet te ver gaan. Het mixen duurde zes dagen, het was een angstaanjagend proces.''

 

,,Ik wilde geen opvolger maken van It's gone . Dat zou te gemakkelijk zijn. We spelen nu ook veel energieker. Dat gevoel wilde ik vatten. Deze opname is moeilijker, maar hoe meer ik ernaar luister, hoe beter ik ze vind. It's gone kun je opzetten als je vrienden uitnodigt voor een etentje. Onze nieuwe cd werkt niet bij friet en stoverij. Daarvoor is hij te gevarieerd.''

Opvallend is het gebruik van blazers. Is dat de fanfare die terugkomt?

,,Bij Tom Waits hoor ik die blazers ook zo graag. Ik smelt er telkens van. Op het nummer 'Nothing but a Casablanca turtle slide-show dinner' is het meer een knipoog. Dat stuk moest absurd worden en terwijl ik het schreef, escaleerde dat. We gaan er zwaar over. Je houdt ervan of je haat het. Maar het is anders. Enkele meer jazzgerichte stukken hebben we niet geselecteerd. Waarom nog een zoveelste versie van een Quincy-Jonesnummer? Liever iets anders, besloten we.''

Zoals ,,Abschied'', dat dan weer pure romantiek is?

,,Ik ben heel melancholisch. Dat nummer heb ik geschreven toen de relatie met mijn vriend op de klippen liep. Dat is iets van mij. Een belangrijk stuk.''

Gaat u nog in cafés en clubs spelen, nu u bij een grote platenfirma zit?

,,Ik heb onlangs nog gejamd in de Buster in Antwerpen. Voor honderd euro. Superleuk. Dat blijf ik doen.''

,,Ik besef dat de druk groter wordt. Natuurlijk wil ik succes. Maar ik wil ook integer blijven. Ik probeer het als een spel te zien, zo relativeer ik het wat.''

,,Nobody is illegal'' is nu uit.

 

Jef Neve: Le nouveau Jef est arrivé

DEZE WEEK IN BRUSSEL door Georges Tonla Briquet - zondag 05 november 2006

 

Brussel - Pianist Jef Neve is hot: onderdak bij een professioneel managementbureau, een dvd-opname, een filmrolletje, samenwerkingsprojecten en een nieuwe cd uitgebracht bij Universal onder de titel Nobody is illegal. Dat is meteen een première want het is de eerste maal dat Universal België een jazzartiest van bij ons een contract aanbiedt. Kortom, le nouveau Jef Neve est arrivé, in maatpak zoals het hoort.

Net zoals in het verleden laten drummer Teun Verbruggen en contrabassist Piet Verbist de promotietaak over aan ‘the leader of the band’. We ontmoeten Jef Neve in de kantoren van zijn nieuwe platenfirma. Alles wordt nu tot in de puntjes geregeld. Of champagne en limousines eveneens deel uitmaken van het pakket? “Toch niet, alhoewel ik dat wel zie zitten natuurlijk (lacht). Universal staat in voor de productie. Dat wil zeggen dat de financiering van de opnamen nu door hen gedragen wordt. Zij leggen eveneens de contacten met de pers vast en zorgen voor de promotiecampagnes. Muzikaal blijft het echter volledig ons eigen project, zij hebben geen inspraak. De plaat was trouwens al af voor de onderhandelingen begonnen, daar viel dus niet over te discussiëren. We hebben een contract voor twee albums, waarbij ze ook een optie hebben op de derde en de vierde cd. Op die manier kunnen zowel artiest als label plannen op lange termijn, zeker naar het buitenland toe is dat een belangrijk gegeven.”

 

Kleur bekennen
De vermenging van politiek en jazz was vooral een fenomeen in de jaren 1960. Tegenwoordig zijn het de pop- en rockjongens die graten zien in deze combinatie. Wil Neve met een cd-titel als Nobody is illegal de jazz hier opnieuw nauwer bij betrekken? “Het is zeker niet de bedoeling om er een hele hetze rond te maken. Die tekst las ik toevallig ergens langs de kleine Ring van Brussel in de buurt van het Klein Kasteeltje. Dat stukje graffiti stemde mij tot nadenken en ik heb er onmiddellijk een nummer bij gecomponeerd. Uiteindelijk vond ik het ook een goede titel voor een plaat. Ik vind het trouwens niet fout om af en toe je eigen politiek engagement kenbaar te maken. Vooral de filosofie achter dit zinnetje vind ik heel mooi: het feit dat alle mensen gelijk zijn bij hun geboorte maar dat het de maatschappij is die ervoor zorgt dat je een bepaalde plaats toegewezen krijgt, waardoor er situaties van legaal en illegaal ontstaan. In alle bescheidenheid, ik weet niet of het iets gaat teweegbrengen, maar ik vind wel dat ik kleur mag bekennen. Feit is ook dat ik in elk nummer en zeker op een cd steeds een verhaal probeer te brengen. Meestal is dat afgeleid uit mijn persoonlijke ervaringen. In dit geval is het zo dat ik eigenlijk al jaren zin had om te tonen dat ik het niet eens ben met bepaalde extremistische strekkingen in de politiek.”

 

Blijven vernieuwen
Nobody is illegal klinkt duidelijk in het verlengde van de twee vorige cd’s, maar we horen ook heel wat nieuwe vertakkingen zoals in het meer experimentele ‘Astra’. Is dit de invloed van Teun Verbruggen, die nogal veel flirt met dergelijke genres zoals met zijn groep Othin Spake? “Waarschijnlijk wel, al gebeurt dat niet bewust. Een aantal nummers ontstaan spontaan door improvisatie. Dit is er zo een. Belangrijk is dat je bij elke nieuwe plaat beter probeert te doen dan bij de vorige. Zeker in ons genre geldt die stelregel. Ik zou het mezelf niet vergeven mocht ik op mijn lauweren rusten en voor de rest nog enkel dingen uitbrengen die op elkaar lijken. Dan had ik popmuzikant moeten worden, met alle respect voor de goeie die er zijn. Persoonlijk vind ik het belangrijk om steeds nieuwe ideeën aan te brengen.”

Jef Neve Trio: It’s Gone                                                        Brabants Dagblad  - 17/3/2006

door Rinus van der Heijden

 

Onbekende groepjes. Dat zijn meestal de beste. Ditmaal komt er een uit België: het Jef Neve Trio van de gelijknamige pianist, met Piet Verbist op contrabas en Teun Verbruggen op slagwerk. In sommige stukken aangevuld met de (bekendere) trompettist Bert Joris, de trombonisten Frederik Heirman en Pieter Kindt en tubaïst Berlinde Deman. Jef Neve is net 29 jaar geworden, maar dat is aan zijn spel niet te horen. Hij kreeg les van Ron van Rossum, die ooit nog wortelde in het Tilburgse jazzmilieu. Bij hem behaalde Neve het diploma Meester in de Muziek met grote onderscheiding. Wat dat betekent, laat deze cd horen. Tevens dat Neve klassiek is geschoold. Daarmee beschikt hij over een mateloze fantasie, die hem in staat stelt zich te ontdoen van de platgetreden paden van op bebop gestoelde pianotrio’s. Van de elf stukken op ’It’s Gone’ zijn er negen van de hand van Neve, de andere twee van Verbist. De grootste verdienste van deze cd is dat het op jazz gestoelde materiaal klinkt alsof het nog nooit is gespeeld. De toevoeging van vier blaasinstrumenten versterkt die indruk alleen nog maar. Fraai en verfrissend.

 

Jef Neve Trio – It’s Gone                                            Nederlands Dagblad  -  febr. 2006

Door Johan Bakker

 

‘Het beste wat de jazz in ons land de afgelopen jaren heeft voortgebracht,’ schrijven Belgische kranten over het trio van Jef Neve (1977). Neves cd’s verkopen erg goed bij onze zuiderburen. Met het album ‘It’s Gone’ probeert de jonge pianist ook in Nederland voet aan de grond te krijgen. Het Jef Neve trio klinkt lyrisch en melancholiek. De telkens verder uitwaaierende manier waarop Neve piano speelt, doet denken aan Brad Mehldau, van wie hij inderdaad les heeft gehad. Bassist Piet Verbist en drummer Teun Verbruggen vormen een gedegen ritmetandem. De  muziek wordt op een doordachte manier opgebouwd. Bij sommige nummers spelen bovendien blazers mee, die een gedragen en soms zelfs plechtige tegenhanger vormen voor het swingende trio. Het titelstuk ‘It’s Gone’ krijgt mede dankzij de kopersectie een welhaast sacrale lading. De enige vraag die na beluistering van deze cd overblijft, is hoeveel schoonheid een mens in een uur verdragen kan.  

 

JEF NEVE – IT’s GONE                 SUM studenten magazine Amsterdam – febr. 2006

 

Elk muziekgenre moet om de zoveel tijd worden opgeschud, maar jazz staat de laatste vijftien jaar eigenlijk niet stil. Was er de kruisbestuiving tussen hiphop en jazz (Guru), dance en jazz (St. Germain), pop en jazz (Norah Jones), nu maakt pianist Jef Neve (28) grote indruk met zijn avontuurlijke exploraties in het niemandsland tussen kamermuziek en jazz. Titelstuk It’s Gone mag nu al een klassieker worden genoemd. Vanuit een cake-walkachtig akkoordenpatroon, ontmoeten bas, piano en drums elkaar, waarna dwalende langs spannende afgronden, dubbele bodems en van kleur verschietende soundscapes, een triomfantelijk thema wordt ontdekt, in alle intimiteit majestueuzer en krachtiger dan dat van Star Wars. De blazers vallen op het juiste moment in, en zorgen voor een imaginaire vloedgolf aan emoties. Een ‘tsunami of the soul’ zou zoiets in Amerikaanse bladen worden genoemd. Pure heftigheid, dus.

***** Vijf sterren

 

Hartverwarmend spel Jef Neve trio                            De Volkskrant, 23 januari 2006
Koen Schouten

 

De Vlaamse jazz is in Nederland vrijwel onbekend. Dat het toch de moeite loont om over de grens te luisteren bewijst Jef Neve. De 28-jarige pianist is in enkele jaren naar de top geschoten van de kleine maar boeiende Vlaamse jazzscene. Hij was op jonge leeftijd al een veelgevraagd sideman en inmiddels is hij overladen met prijzen en compositieopdrachten. Zijn cd's zijn jazzbestsellers. Op Neves eerste prominente concert in Nederland, zaterdag in het Amsterdamse Bimhuis, bleek waarom. Wat een pianist.

Techniek is iets waar je vanachter een vleugel gemakkelijk mee imponeert. Jef Neve heeft een sublieme techniek. Maar die ligt niet aan de oppervlakte. Wat je hoort zijn uitnodigende muzikale ideeën en solo's die geavanceerd zijn en diepgang hebben zonder een moment ingewikkeld te klinken.

Neves band is alleen al opvallend door de sterke composities. Veel pianotrio's werken met bestaande nummers, waarbij het meer gaat om de deconstructie van thema's dan om het neerzetten ervan. Neve mag zijn materiaal dan eveneens te lijf gaan met een enthousiaste schatgravermentaliteit, voordat hij begint met spitten staat er wel iets.

Vet stuwende lijnen in de linkerhand gedubbeld met de zingzoemende contrabas van Piet Verbist, daar heeft de pianist een liefde voor. Daaroverheen zet hij melodieën die weliswaar jazzy zijn, maar die eveneens refereren aan pop en klassiek zonder bedacht te klinken. De veelal langzaam stijgende akkoordenschema's lenen zich perfect voor een zorgvuldige spanningsopbouw, die het trio op een hartverwarmende manier ten uitvoer brengt.

De ogenschijnlijk bescheiden, subtiel gruizig stuwende drummer Teun Verbruggen voelt het zelfverzekerde spel van Neve perfect aan. Net als de pianist en de bassist is hij voortdurend aan het variëren en reflecteren, terwijl zijn spel rust blijft uitstralen. De musici geven je een bijzonder goed gevoel.

Het mooie van het Jef Neve Trio is dat het ondanks zijn toegankelijkheid niet gelikt klinkt.

 

It’s Gone                                                                                                          Jazzenzo.nl

 

Al bij het pianointro van het openingsnummer van It's Gone, het nummer Sofar & Stillaway, wordt duidelijk dat we een bijzondere plaat in de speler hebben. Neve, die in het rijtje Mehldau thuishoort en ook les nam van de meester, nam It's Gone op in drie perioden: februari, juni en augustus 2004. Daardoor "heeft de muziek aan rijkdom gewonnen qua interpretatie" aldus Neve in een interview. Dat dit juist is, bewijst een nummer als By All Means, dat vanuit een sessie lijkt te zijn ontstaan. Virtuoos solowerk en telkens weer nieuwe invalshoeken en uitgangspunten maakt het voor de liefhebber van pianomuziek een onweerstaanbaar nummer. Op twee stukken, Lament plus het titelstuk, wordt het trio aangevuld met blazers. Lange tonen in Lament en in It's Gone bewijzen het talent van Neve's arrangeerkunsten. Met speels gemak verweeft hij de koperblazers in zijn op klassiek geschoolde pianofragmenten. Kortom, It's Gone van de Belgishe pianist Jef Neve (1977) en zijn Trio is een absolute aanrader die in geen enkele platenkast mag ontbreken!

 

JEF NEVE                                                                         24 Nov 2005 Brussel  DaMusic.be
(JG)

 

Een lach en een traan

Jef Neve had een 'special act' meegebracht naar de AB Club: twee trombonisten. Het duurde echter lang voor deze 'special act' ook een speciale meerwaarde aan het concert gaf. Het eerste deel van de avond speelde Neve met zijn vaste muzikanten Teun Verbruggen (drums) en Piet Verbist (bas). En alleen dat was al speciaal genoeg.
Gelukkig speelt hij niet op dezelfde manier piano als Jamie Cullum, maar ook Jef Neve kan nauwelijks stil zitten op zijn pianostoel. Bij een vorig optreden durfde de piano wel eens zwichten onder de druk van zijn handen en moest Neve zijn kruk in allerijl dichter bij het klavier brengen, dat wegbolde onder zijn virtuoos geweld. In de Ancienne Belgique speelde Jef Neve niet minder virtuoos, maar de piano bleef nu wel op zijn plaats staan. Neve gleedt over zijn stoel en zijn toetsen. Hij staat bekend om de manier waarop hij zijn klassieke opleiding vermengt met zijn huidige jazzrepertoire. En het klinkt inderdaad goed. Van blues en swing tot klassiek ge ïnspireerde grooves en ballades. Brad Mehldau kwam af en toe om de hoek kijken.

Teun Verbruggen leefde zich uit achter het drumstel. In het nummer Together At Last mocht hij minutenlang improviseren en bleef het muisstil in de zaal. De composities van Jef Neve waren vaak erg uitgesponnen. Het was alsof je opsteeg, in de lucht bleef hangen, ergens tegen botste en uiteindelijk mooi op je pootjes terecht kwam. Bas, drum en piano vulden elkaar voortdurend aan, soms in zodanig georchestreerde ritmes dat het wel 'une drôle de guerre' leek.
Na de lach kwam de traan. Het werd bijzonder sfeervol toen twee trombones het trio vervolledigden. De eerste nummers waren ze nauwelijks te horen en verweefden ze zich met het geheel. Maar toen één van de trombonisten een solo mocht geven, in de compositie Cassablanca, bracht hij dat ontroerend mooi.

 

Energiek concert Jef Neve Trio                                                                     Jazzenzo.nl      

1 oktober 2005 door: Erno Elsinga

 

Jef Neve is zeker een begenadigde pianist. Inmiddels grote zalen gewend, speelde hij gisteravond in A Jazz Experience; een maandelijkse jazzclub, dat huist in Zaal Alma in St. Jozef-Rijkevorsel, vlak over de grens bij Brabant. De klassiek geschoolde pianist bracht tot nu toe twee (trio) cds uit waarvan de laatste, 'It's Gone', vorig jaar verscheen. De in België zeer populaire pianist timmert ook internationaal flink aan de weg. Afgelopen zomer gaf hij concerten in Zuid Afrika, Frankrijk en Griekenland. (….) Het afsluitende catchy 'Sofar & Stillaway', een compositie van Neve, opent met een boeiende bassolo van Verbiest. Wanneer het trio het thema inzet wordt deze enthousiast door het publiek ontvangen. Misschien nog maar eens het bewijs dat Neve het vooral in zijn eigen stukken moet zoeken; toegankelijk en mooi uitgebalanceerde composities met doordachte en creatieve uitspattingen doorspekt met een Jef Neve sound en een hoogstaand pianistisch vocabulaire. Juist dat maakt hem wellicht de pianist die een publiek over de grenzen verdient. En een plek op de Nederlandse podia graag!

 

JEF NEVE -  Januari 18 2005 - 23:31:10                                                          JAZZ

 

In de meeste jaaroverzichten van 2004 wordt Jamie Cullum dé jazzpianist van het afgelopen jaar genoemd, maar echte jazzliefhebbers kiezen toch voor Jef Neve, een 27-jarige Turnhoutenaar die in 2004 verraste met zijn Jef Neve Trio en cd's als It's gone en Blue Saga. Toen hij enkele maanden geleden in het voorprogramma van Dave Brubeck stond, schreef De Morgen : "In het begin zag het er even naar uit dat het voorprogramma de hoofdact in de verdringing zou spelen. Het betrof hier het trio van de bijzonder getalenteerde pianovirtuoos Jef Neve, die voor de gelegenheid trompettist Paolo Fresu uit Sardinië had meegebracht." Weinig jazzmusici slagen erin om zonder toegevingen te doen een groter publiek aan te spreken dan het jazzpubliek. Jef Neve doet dat wel, dankzij zijn enthousiasme, zijn charisma, maar ook zijn pretentieloze omgang met de toeschouwers en zijn gevoel voor humor spelen daarin mee. Voeg daaraan toe dat Neve ook een uitzonderlijk pianist is die heel creatief met zijn virtuositeit om weet te springen en je hebt een 'ster'. Zijn debuut-cd Blue Saga werd in het buitenland bejubeld als het beste wat de Belgische jazz de afgelopen jaren heeft voortgebracht. Neve deelt zijn trio met twee voortreffelijke muzikanten : Piet Verbist (contrabas) en Teun Verbruggen (drums).

 

Jef Neve Trio ****                                         Focus Knack - 22-12-2004 - Brecht Ranschaert

 

HET NEVE-EFFECT. LAAT U NIET MISLEIDEN DOOR DE TITEL VAN DE CD. DE NIEUWE JEF NEVE HEEFT 'HET' NOG STEEDS.

 

Op de tweede cd van de jonge Jef Neve staan vooral eigen stukken, die laten horen dat de jonge Belg niet alleen een virtuoos pianist maar ook een vindingrijk componist is. De opener Sofar & Stillaway • ijkt een visitekaartje te zijn van wat het trio allemaal kan, van ingetogen, weemoedig spel tot uiterst percussief, wervelend plezier. Het titelnummer heeft dezelfde langzame opbouw, maar de climax is nog meer extatisch. Onder meer voor deze song werd de band uitgebreid met een blazerssectie (Pieter Kindt op bastrombone, Frederik Heirman op trombone, Berlinde Deman op tuba en Bert Joris op trompet). De laatste minuut laat de groep horen in al zijn kleurschakeringen: de blazers komen langzaam naar voren, worden steeds prominenter en helemaal aan het eind springt Bert Joris eruit met zijn typische hoge uithalen alsof hij De Schreeuw van Munch op muziek heeft gezet. Andere composities zijn dan weer heel ingehouden, met triostukken die knus aanleunen bij Brad Mehldau. De cd eindigt met een heerlijke blues. Het nummer begint met een curieus opgenomen pianosolo, tot Piet Verbiest (bas) en Teun Verbruggen (drums) invallen. De sound verandert alsof iemand een deur opengooit, de song bloeit open en de ritmesectie ademt diep in. En dan, veel te snel, is het afgelopen; it's gone. Jef Neve nog lang niet.

 

DE NIEUWE KROONPRINS VAN DE BELGISCHE JAZZ                     De Morgen, 16-11-2004

 

Slechts een handvol jazzartiesten in ons land kent de geheimen om een van de boeiendste muziekvormen uit de geschiedenis aantrekkelijk te maken voor een groter publiek en past die ook toe. Enthousiasme, charisma en durf behoren daar in elk geval toe. Communicatie met je publiek en gevoel voor humor mag je er gerust aan toevoegen. De pianist Jef Neve, geboren in Turnhout in 1977, behoort zonder twijfel tot dat selecte groepje artiesten. Na masterclasses bij onder meer Brad Mehldau, Toots Thielemans en Bill Carothers bouwde hij een ijzersterke reputatie op. In 2001 nodigde deFilharmonie hem uit als solist, in 2002 werkte hij voor de danscompagnie Dathe in Londen. Zijn debuut-cd Blue Saga, uitgebracht in eigen beheer, werd in het buitenland bejubeld als het beste wat de Belgische jazz de afgelopen jaren heeft voortgebracht. Vorige week bracht hij, met steun van cultuurcentrum De Warande in Turnhout, zijn tweede, It's Gone, uit.

 

JEF NEVE TRIO.  It’s gone.                                                       De Standaard, 20-11-2004

(kvk)

 

Het openingsstuk ,,Sofar & stillaway'' bevat meteen alle ingrediënten die het spel van de jonge pianist Jef Neve zo aantrekkelijk maken. Een mooie contrastwerking, een fascinerende, bijna dwingende melodie en een stevig samenspel met bassist Piet Verbist en drummer Teun Verbruggen. Hier is een hecht trio aan het werk. En jawel, het lijkt soms verdacht veel op wat het Brad Mehldau trio doet. Neve stopt het ook niet weg. Net als Mehldau laat hij zich gaan in exquise ballads (,,Not what I asked for''), is hij een volbloed romanticus en speelt hij een betoverende interpretatie van ,,Blame it on my youth''. Hij maakt er een trage versie van waarbij die lichte, delicate aanslag opvalt.
In ,,Lament'' creëert hij een andere sfeer. Neve haalt er een vierkoppige kopersectie bij. De muziek is plechtig en trompettist Bert Joris vat die spirituele stemming perfect. Neve, die de nummers zelf schreef, op enkele standards en twee composities van Piet Verbist na, geeft de muziek elke keer een andere wending. ,,It's Gone'' bloeit traag open en groeit zodra de kopers invallen uit tot een licht extatische hymne om dan ingetogen te eindigen. In enkele nummers gaat het er vinniger aan toe, met dichtere akkoorden en flinkere ritmen zoals in ,,Bop me if you can'' en ,,By all means''. Piet Verbist en Teun Verbruggen maken dat er vaart en punch in zit. Eindigen doet het trio in een ingetogen, wat melancholieke sfeer met ,,Contemplation'' dat langzaam uitdooft. Van dergelijke stukken krijg je nooit genoeg.

 

 

It's Gone - JEF NEVE TRIO                                                                                kwadratuur.be

 

Pas 26 en met 'It's Gone' reeds aan zijn tweede cd onder eigen naam toe: Kempenaar Jef Neve hoort niet thuis in de categorie van de laatbloeiers. Ook niet in die van de vakidioten, want tegelijkertijd met zijn jazzopleiding aan het Lemmensinstituut in Leuven studeerde hij er klassieke piano. Reken daarbij compositorische aspiraties van kindsbeen af en een (adolescenten)verleden van funk en andere grooves en het beeld van de man die alleen de weg naar de rokerige jazzkroeg vindt, kan helemaal naar de prullenmand verwezen worden. Niet dat swing, bebop en ballads hem niets zeggen, maar het geluid van het Jef Neve Trio is veel breder dan alleen dat. Samen met Piet Verbist (bas) en drummer Teun Verbruggen (opvolger van de naar New York verhuisde Lieven Venken) vormt hij een trio dat zich uit respect voor de traditie (nog) niet inlaat met standards, maar dat eigen muziek maakt die glanst zonder blik te zijn, glashelder klinkt zonder flinterdun te worden en ontroert maar het tranerige geen kans gunt.

 

JEF NEVE. Blue saga                                                               De Standaard – 7-6-2003

(kvk)

 

BLUE SAGA is het prikkelende debuut van de zesentwintigjarige Belgische pianist Jef Neve. Het openingsnummer zuigt je meteen mee in een melancholische sfeer. Maar Neve houdt het niet bij uitgebalanceerde en weemoedige stukjes, in ,,Brandford's'' klinkt zijn piano al veel vrolijker en vinniger. Het is speels opgebouwd, met aanvankelijk wat Monk-invloeden, waarna er een verbrokkeld fragment volgt. Daarin gaan bas, piano en drums een ongewone conversatie aan. Het nummer mondt uit in een bevlogen lyrisch stuk, waarin Neves klassieke scholing volop doorklinkt. Om maar te zeggen dat Neve veel aankan: stukken vol bezwerende ritmische figuren, opwindende bopachtige nummers, meeslepende ballads.

Hij stopt het niet weg, de muziek van pianist Brad Mehldau heeft hem sterk beïnvloed. Dat hoor je ook in ,,When spring begins'', waar hij twee boterzachte trombones aan toevoegt. Net zoals Mehldau legt hij er wat hedendaagse kleuren op. In een pittige versie van Parkers ,,Segment'', het enige stuk dat niet van Neves hand is, praten drummer Teun Verbruggen en bassist Piet Verbist een aardig woordje mee. De drummers wisselen af: nu eens is het Teun Verbruggen, dan weer Lieven Venken. Neve heeft een klare sound op piano, trekt glasheldere lijnen en vraagt direct je aandacht. Hij laat zijn composities ademen, bouwt ruimte in, betrekt zijn kompanen in de compositie. En ja, je hoort hem soms meekreunen. Welke grote jazzpianist doet dat nog?

,,Blue saga''. Contour 002

 

 

REVIEWS ABOUT THE CONCERT ON 06/01/2008 AT "JAZZ INBETWEEN", MÛNSTER (D)

 

Jazz Inbetween: immer mit Überraschungen Der Westen
/...Der belgische Pianist Jef Neve ist so ein Fall: exzellent ausgebildet, unverkrampft neugierig und von spritziger Musikalität, die begeistert und trotz gelegentlicher Anklänge an bekanntere Kollegen einfach Spaß macht. Fabelhaft, wie sich der 30-Jährige in die Tasten krallte, mal träumerische Romantizismen ziselierte, mal melodiöse Ohrwürmer drechselte, um dann wieder in freien Gefilden zu schwelgen. Punktgenau und erfrischend unkonventionell begleitet von Piet Verbist (Bass) und Teun Verbruggen (Drums), die zusammen einen wunderbaren, intellektuell aufregenden, musikalisch aber eher unkomplizierten Ausklang von "Jazz Inbetween" boten.../ (Sven Thielmann)

 

Show und Spiel Münstersche Zeitung
/...Das Jef Neve Trio war die Entdeckung des Abends. Klassisch die Formation: Klavier, Kontrabass, Schlagzeug. Erfrischend der Umgang mit den Instrumenten, verblüffend das Zusammenspiel, fantastisch das Ergebnis. Eine Gruppe, die keine Angst vor der schönen romantischen Melodie hat, aber die genau weiß, welche Noten ungespielt bleiben müssen, um nicht kitschig zu klingen. Neve ein Pianist, der Show und Spiel bestens beherrscht. Und eine Noten-Dramaturgie, die in der Regel mit einer leichten Brise beginnt und im Gewittersturm endet. Das spannendste Klavier-Trio seit es Esbjörn Svensson gibt. Und die wohl raffinierteste Werbung, die Fritz Schmücker sich für 2009 hat ausdenken können.„Noch 370 Mal schlafen – dann ist Jazzfestival.“ Mit diesen vielversprechenden Worten verabschiedete sich der Chef von den Zuschauern. Die allermeisten von ihnen wird er wohl wiedersehen. Dieser Mann hat mal wieder alles richtig gemacht.../ ( Klaus-Peter Heß)

 

Begnadeter Pianist Echo - Münster
/...Dritter im Bunde: Jef Neve. Der junge Belgier ist in Trio-Stärke angereist. Jene Besetzung demnach, mit der er seit 2004 zum Geheim-Tipp avancierte. Auf einem dieser weltweit renommierten Festivals lernte ihn Schmücker kennen, ließ sich von der Virtuosität des Senkrechtstarters schnell begeistern. Der Hang zu schönen Melodien – das war’s letztlich, was dem die Einladung ins Westfalenland bescherte. Im Großen Haus entpuppt er sich als ein begnadeter Pianist, dessen kompositorische Einfälle die klassische Ausbildung verraten. Aber: die ganz und gar ungewöhnlichen Themen zählen ebenso zum Programm wie die sanften, die innigen Anleihen. Dynamisches hier, Sensibles dort, Überraschungen sowieso – ein ob der atmosphärischen Dichte am Ende faszinierender Auftritt.
Gegen Schluss klopfen ihm die Insider anerkennend auf die Schulter: Schmücker hat bei der dramaturgischen Zusammenstellung des Dreifach-Konzerts das gewohnt sichere Fingerspitzengefühl gezeigt.../ (Wolfgang Halberscheidt)

 

Jazz InBetween: Flämische Spiellaune Westfaelische Nachrichten
/...Das Beste hatte sich die Festivalregie denn auch bis zum Schluss aufbewahrt: Das Jef Neve Trio. Die drei Flamen zäumten das immer wieder totgesagte Klaviertrio mit überschäumender Spiellaune neu auf. Nicht dass sie die Strukturen so radikal in Frage stellten wie das derzeit innovativste Ensemble der Gattung um den deutschen Pianisten Michael Wollny. Sie beschränkten sich darauf, sie aus dem Geist der Melodie neu zu beleben: Das war erfrischend anzuhören. Die Intensität des Dialoges, das spontane Aufgreifen und Verarbeiten von musikalischen Ideen gehört seit den frühen Aufnahmen Bill Evans zu den Grundanforderungen an ein Klaviertrio, hier wurden sie um die Kategorien melodischer Spaß und rhythmische Kraft ergänzt. Mit Piet Verbist am Kontrabass und Teun Verbruggen am Schlagzeug hatte Jef Neve zwei kongeniale Partner an seiner Seite. Vor allem Verbist definierte mit seiner Kombination von rhythmisch melodischem und akkordischem Spiel den Kontrabass im Klaviertrio noch einmal ganz im Sinne Scott LaFaros als eigenständige Stimme. Getragen wurde das Ganze vom federnden Schlagzeugspiel Teun Verbruggens. Darüber mit kraftvollem Zugriff das variantenreiche Klavierspiel Jef Neves, dem eine große Zukunft vorausgesagt wird. Wie so oft in der Vergangenheit ein Glücksgriff des künstlerischen Leiters Fritz Schmückers.../

(Stefan Herkenrath)

FONOFORUM 4/2007 Tilman Urbach

 

Natürlich, es gibt momentan im Jazz kaum etwas Abgefrühstückteres als ein Klaviertrio – und doch bleibt es die Königsgattung. Wahrlich hat es in der Breite nie ein solches Angebot an eingespielten Gruppen gegeben. Aber eben auch an Vorhersehbarem, Modischem, Abgekartetem. Nun also noch ein Trio, diesmal aus Belgien. (…) Und tatsächlich öffnet Jef Neve hier sein ganz privates Schatzkästlein an jubilierender Klaviermusik, sein Traum- und Zauberland Jazz, das alles zu bieten hat, was ein Klaviertrio-Format (Esbjörn Svensson sei Dank) heute aufweist, wenn es sich über den Tellerrand der Tradition hinauswagt (…).
Und Jef Neve ist ein Meister, egal was an abstrahierenden Vorgaben er seiner Truppe verordnet. Egal ob Tempowirrungen, aberwitzig perlende Läufe, abrupte Wechsel – immer ist er Herr des Geschehens. Ein Erfinder gar, ein Innovator, der seine klassische Klavierausbildung „cum laude“ abschloss. Dasselbe könnte unter dieser Platte stehen.“

www.MUSIKANSICH.de - 12.05.2007 - Florian Gatz

 

Das ist Wahnsinn! Zu diesem Satz komme ich nicht durch das fundierte Studium von Schlagertexten sondern durch das einfache Einlegen des Majorlabel-Debüts des belgischen Pianisten Jef Neve mit seinem Trio.

„Nobody is illegal“ heißt das Werk. Umfasst elf Titel und gehört für mich zu dem Besten, was die europäische Jazzszene derzeit zu bieten hat. Das Trio spielt seit gut vier Jahren zusammen und braucht sich vor Größen wie Esbjörn Svensson und co nicht zu verstecken. Hin und wieder aufgepeppt durch eine starke Bläsersektion mischen sich melancholische, lyrisch angehauchte Momente mit Phasen purer Durchsetzungskraft und Virtuosität aller (!) Musiker gemeinsam (!).

Eine ganz starke Einfärbung von Jef Neves Spiel ist auf seine klassische Ausbildung zurückzuführen. Bachs Motivverarbeitungen bieten Anleihen für die Melodieentwicklung und den Klang bei Neve, ebenso die überaus sensible und gelungene Dynamik der Arrangements. Äußerst detailliert achtet das Trio darauf, Musik zu machen, sie während des Spiels zu gestalten ohne dabei auf minutenlange Improvisationseinschübe zu pochen. Trotzdem ist die Virtuosität der Musiker nicht von der Hand zu weisen. Sie spiegelt sich in der exzellenten, stets atmenden Entwicklung der Musik wieder und ist aus meiner Sicht das wohl höchste Gut dieser Cd.

Egal ob jazzbesessen, Klassiker von Natur aus oder einfach nur Musikliebhaber: Dieses Album ist es von vorne bis hinten wert, gekauft zu werden.

 

 

RONDO magazine.de - 17.3.2007 - Werner Stiefele

 

Archiv: Jazz-Kritiken
Jef Neve Trio
Nobody Is Illegal

 

Die Klaviertrios nehmen überhand. Diesmal lohnt sich das Hinhören, denn der Belgier Jef Neve bereichert das modische Genre um originelle Elemente – seien es Bachbezüge in der Einleitung zum später vehement pulsierenden "Nothing But A Casablanca Turtle Slide-Show Dinner" oder das mit allerlei scheppernden und den Ton abstumpfenden Gegenständen präparierte Klavier in "Unprepared". Das Titelstück "Nobody Is Illegal" fasziniert durch den Kontrast zwischen nervösem Puls und dazwischengeschalteten romantischen Ruhemomenten – ein Spiegel des Lebens in den Metropolen, in denen Menschen ohne Aufenthaltsberechtigung ständig auf der Hut vor Überraschung und Entdeckung sein müssen. Wenig später verblüfft es, wie sich aus einer fasrigen Einleitung ein verspielt-romantisches Thema von "Second Love" entwickelt, das zwischendurch sogar Blechbläser mit einem Glorienschein umgeben, bevor die Nummer in wuchtige Akkorde übergeht. Sollte Neve damit auf die Geschichte einer Beziehung anspielen, bleibt die Hoffnung: Zum guten Ende wird alles wieder filigran. Auch in "Abschied" mengen sich jedoch dunkle Blechbläser hinzu, und in der Einleitung zu "Aura" ergänzen Maultrommel und eine sanfte Tenorsaxofonmelodie das perkussive Spiel auf den schnarrend präparierten Flügelsaiten. Ansonsten bleibt das Trio, in dem Teun Verbruggen Schlagzeug und Piet Verbist Bass spielt, meist unter sich. Es gibt auch andere Möglichkeiten, die Palette der Klangfarben zu erweitern. So lassen Ausflüge ans E-Piano, Flageoletts und Percussion im Flügelinneren die hereinwehende Saxofonmelodie von "Goldfish" schweben.

 

POLITIKEN.DK - 7 Mar 2007 - Boris Rabinowitsch

Klaverfænomen
Belgisk jazz vækker nysgerrighed - og er fremragende.

Herhjemme ervi ikke forvænte med at høre belgisk jazz. Så når der tilbyder sig en cd, oven i købet lanceret af et stort internationalt pladeselskab, må det vække ens nysgerrighed.

Og Jeff Neve er da også noget særligt. Ikke en jazzpianist i mere almindelig forstand, men en musiker, der både som komponist og instrumentalist i allerhøjeste grad trækker på hele den ballast, han har i sin klassiske uddannelse.

Jeg må indrømme, at jeg i første omgang tog fejl af ham. For umiddelbart var det hans fænomenale virtuositet, der faldt mig i ørerne. Som om det gjaldt for Neve om at anslå det højest mulige antal toner inden for et afmålt tidsrum.

Og på den baggrund forekom også sammenspillet mellem ham, bassisten Piet Verbist og trommeslageren Teun Verbruggen mig som for hektisk.

Fremragende
Jeg er imidlertid kommet på andre tanker. Der er mening med det, Neve foretager sig. Når han på klassisk vis bygger sit spil op. Snarere i variationer over temaet end i nye improviserede melodilinjer, men i de hastige tempi samtidig med et kolossalt rytmisk drive, der ubetinget hører jazzen til.

Og er man kommet på bølgelinje med Neves musikalske udtryk, vil man også opleve trioens spil som uhyre fascinerende.

I ’Abschied’ og ’Together At Last’ rummer cd’en også et par smukke ballader, og i tre vignetagtige stykker af mere eksperimenterende karakter hører man ligeledes tenorsaxofonisten Nicolas Kummert. Fremragende er også det ganske korte, men overordentlig suggestive ’Delayed’, der afslutter cd’en.

 

 

Le Soir Magazine – 31/3/2007 - Marc Danval

Jazz – Jef Neve Trio : “Nobody is Illegal”

 

Le titre emblématique de cet album énonce clairement la générosité du pianiste. De l’étonnante floraison de l’école belge du piano, Jef neve offre une approche différente, voisine d’une conception révolutionnaire. Soutenu par Piet Verbist à la basse et Teun Verbruggen au drums, dans certaines compositions de son cru, par un octette (“Abschied”, “Second Love”, “Nothing but a Casablanca Turtle slideshow dinner”) et en quartette pour “Goldfish”, Jef Neve communique une force équivalente au jeu des pulsions souterraines, ressenties par les grands instrumentistes. Quel que soit le concept utilisé, ces morceaux crépitent comme de la foudre libre. Depuis longtemps, nous attendions l’éclatement serein de cette différence née d’un orage harmonique. Ici, tout est ordre, inspiration, harmonie, vie, équilibre et exactitude. Mes amis de la radio penseront-ils à utiliser “Astra” comme indicatif d”une de leurs émissions?

 

Les Nouvelles du Jazz - 06/03/2007 Jean-Marc Gelin

JEF NEVE : « Nobody is illegal » Universal 2007 JJJJ

 

Il y a peu de chances que vous ne connaissiez ce jeune pianiste belge qui signe pourtant là son troisième album. Déjà considéré à Bruxelles comme une véritable star du jazz nous ne le connaissons pas ici. Mais désormais et maintenant qu'il a été repéré par Universal il y a peu de chance, si vous aimez le jazz, que vous passiez à côté de ce nouveau bolide lâché avec génie sur les claviers. Car ce pianiste qui arrive sur la scène est une véritable bombe. Mettez le disque de Jef Neve et vous verrez ! Ou plutôt vous entendrez ! Vous entendrez un mélange de Brad Meldhau et de Jason Moran et vous y entendrez aussi la résurrection de Bud Powell et celle de Bach. Car ce pianiste affamé des claviers est un adepte du piano total. Dévorant les claviers comme un mort de faim Jef Neve ne donne pourtant pas dans la caricature du boulimique des notes. Et Jef Neve n'a pas que la manière, il a l'art aussi. L'art de la construction des morceaux, l'art des arrangements qui derrière le déchaînement de notes furieuses laisse apparaître une grande subtilité dans l'irruption très discrète d'une section de cuivre apparaissant ici ou là comme de petites touches harmoniques. L'art des revirements incessants. Jef Neve est insaisissable ! Après un premier morceau très court et très classique, Jef Neve nous laisse totalement abasourdis par un Nothing but a Casablanca turtle Sideshow for diner ( !) qui commence comme un prélude de Bach pour se poursuivre par un crescendo absolument é-pous-touf-flant ! La suite est à l'envie. Bien cadré sur le plan de la direction artistique, le petit génie de Universal instille de petits interludes intelligemment posés en cours d'album. Change les climats. Dans Abshied, Jef Neve nous montre qu'il a retenu les leçons d'une certaine forme de romantisme Meldhien même si on le souhaiterait parfois un peu plus caressant. Mais peu importe. Dans Second Love le pianiste se montre habile arrangeur. Là encore les cuivres surgissent pour souligner la mise en tension harmonique. Dans sa construction le morceau évoque le passage aux différents sentiments amoureux. Le crescendo est ainsi interrompu par un solo de contrebasse alors que l'arrivée des cuivres sonne comme la renaissance d'un second amour exalté. Dans le titre éponyme, Nobody is illegal on remarque aussi l'incroyable présence de son batteur Teun Verbruggen qui montre une réelle science du contre temps qui comme sur Nothing but... se cale admirablement sur la main gauche du pianiste. Il est étonnant de voir comment tout au long de cet album ce jeune pianiste parvient non seulement à assumer l'héritage (si on peut dire s'agissant d'un jeune quadra) de Meldhau qu'il perpétue avec respect (Until now, abshied) mais plus encore à le transcender à l'amener vers une voie nouvelle. Car Jef Neve, anti-thèse des pianistes minimaux, innove. Dans ces morceaux tant de revirements, d'accélérations, de ralentissements, de brusques virages, de piano préparé ou non, de jeux d'ombres et de lumières avec toutefois une ligne acoustique toujours fidèle. Alors que l'on pensait l'exercice du piano jazz un peu figé, Neve bouscule l'auditeur, le désarçonne et nous apporte la démonstration brillante qu'il se passe toujours quelque chose dans cette musique en perpétuel renouvellement. Une démonstration plus qu'enthousiasmante de la vitalité de cette musique. Une preuve magistrale ! La preuve par Neve !

 

JAZZMAN – février 2007        Jubilatoire                 Jonathan Duclos-Arkilovitch

JEF NEVE TRIO - Nobody Is Illegal

 

Le voilà donc, ce petit prince héritier du jazz belge. Chez lui, à Bruxelles, tout le monde ne jure que par lui. Ses deux premiers albums en trio étaient passés à la trappe en France. Du coup, avec "Nobody is Illegal", sorti chez une major, la surprise est totale pour nous. Quelle gifle. D’abord, un son de trio à part, palpable de bout en bout. Ensuite, et surtout, un jeu de piano ahurissant, savant, orgasmique, très européen dans son argumentation, très américain dans l’énergie. Neve nous prend à la gorge avec ses envolées lyriques sur grand écran puis, l’instant d’après, crache des bour-rasques de swing assasines en de furieux accelerando. Force des contrastes. C’est Bach qui rencontre Peterson qui rencontre Mehldau qui rencontre les Suédois d’EST. Pour finir par faire du Jef Neve. Alternance de courtes improvisations aux ambiances insolites et de pièces très soignées, fréguentées par le sax Nicolas Kummert et mise en relief par une section de cors, tubas et trombones. L’audi-teur est continûment pris à parti, sans dessus dessous. Tout est là : invention dans l’écriture et dans l’art du trio, swing absolu, trouvailles sonores, grands sentiments, humour et vitalité épide-miques.  Au jeu des familles et référents, Jef Neve, 30 ans, est hors concours. Retenez bien son nom.

 

Offrez-vous l’extra-ordinaire.                        ZICLINE.COM  november 2006 - Etienne Payen

 

En enregistrant “ Nobody is illegal”, Jef Neve, le plus européen des pianistes belges - celui qui ”avait déjà tout d’un grand“ il y a encore deux albums -, a définitivement accédé au cénacle des compositeurs et des artistes de renommée et de classe mondiale.

 

Un style et une écriture totalement personnels, de superbes morceaux teintés de finesse et de sensualité, laissant de façon intermittente la place aux compositions orgasmiques, dans lesquelles l’artiste  semble exceller. De cet orgasme qui prend la tête, qui laisse les émotions sens dessus- dessous, qui conduit vers une seule et unique envie: celle de crier  encore et encore dans les dernières notes du morceau avec les cuivres et les musiciens. La jouissance et l’orgasme comme seuls véritables couronnements de l’amour physique. Un bouquet final de feux d’artifices, une énergie croissante développée par le talentueux Jef,  et ses complices, le batteur Teun Verbruggen et le bassiste Piet Verbist (des noms à retenir).

 

Nobody is illegal, un pas de plus pour Jef Neve et une étape supplémentaire vers la notoriété pour un artiste généreux, inventif, perspicace, audacieux, et tout simplement hors-normes.

 

Un enregistrement détonnant pour vivre autre chose, pour découvrir, aimer et vibrer et se laisser aller, l’espace d’un album, à se croire aussi extra-ordinaire.

 

Jazz -  Un jeune Belge publie un album chez une major

LE SOIR - mercredi 22 novembre 2006 - JOASSIN, ANDRE

 

Jef Neve, du piano classique au swing.
Concerts super, premier CD superbe : le talent de Jef Neve éclate dès ses 26 ans. Et se confirme 3 ans plus tard.

 

Pour la sortie de son troisième CD, Nobody is illegal, nous avons rencontré le pianiste bruxellois dans un bureau d'Universal Belgique. L'album sort en effet sous l'étiquette de la major. Il y a bien un disque d'Ivan Paduart chez Virgin, un de Michel Bisceglia chez RCA, mais les jeunes jazzmen belges qui ont rencontré l'intérêt d'une multinationale sont rarissimes.

 

« Nous publions pas mal d'artistes locaux, explique Dirk De Clippeleik directeur d'Universal Belgium, mais pas dans le jazz. Le marché est trop limité. Pour Jef, ça c'est fait simplement. Je l'ai vu jouer quelques fois. Et je l'ai trouvé tellement fort qu'il m'a semblé mériter le soutien d'une major. Ce n'est pas le businessman qui a parlé, mais l'amateur de musique. Rien ne dit que nous publierons d'autres jazzmen belges. Mais pour Jef, le contrat porte sur quelques albums. Une prise en charge qui devrait favoriser la promotion du disque et de l'artiste, notamment à l'étranger. »

 

« Comme une conversation »

 

Jef Neve touche le clavier depuis l'âge de 4 ans, grâce à une maman pianiste amateur. A 9 ans, il entre à l'Académie de Geel. « Durant mon enfance, je n'écoutais que du classique, indique le pianiste J'ai découvert d'autres genres par hasard vers 12-13 ans. » Jef Neve sera plus tard claviériste d'un groupe funk au succès régional. « Le guitariste du groupe suivait des cours au Jazz Studio d'Anvers. Il avait une collection incroyable : Miles, Coltrane, Rollins, Metheny... Après les répètes et les concerts, on allait boire des bières chez lui en écoutant ses disques . »

 

C'est l'entrée en jazz. Mais le classique ne s'éloignera jamais. Au Lemmens Instituut de Louvain, Jef Neve suit les cours de Ron Van Rossum et des leçons classiques. Le pianiste en retiendra notamment le sérieux de l'étude, la discipline, le travail quotidien, l'autocritique et le besoin d'évoluer.

Le trio de Jef Neve, en connivence depuis l'origine avec Piet Verbist à la basse et Teun Verbruggen à la batterie, est sérieux dans ses compositions mais livre cependant une énergie communicative. « Jouer le jazz c'est comme une conversation où on essaie de trouver la bonne direction. On évolue, on apprend et découvre, on amène des informations entendues ailleurs et pourquoi pas de l'humour ? L'émotion est la racine de la musique. »

 

Référence aux sans-papiers, le titre de son dernier album, Nobody is illegal (Personne n'est illégal), montre un artiste ouvert au monde. « J'ai d'autres passions que la musique : les films des bons cinéastes, tous les arts, les voyages. J'adore rencontrer d'autres mentalités. Ce qui est bien avec ce métier, c'est qu'on a la chance de rencontrer des gens qui sont à un niveau élevé de l'art ou de la politique. »

 

Politique, précisément : comment l'artiste, néerlandophone, se voit-il dans la Belgique actuelle? « Je me sens belge plus que flamand. Pour moi les Flamands ne connaissent pas les Wallons et inversement. Je trouve cette évolution assez grave. Quand je vois comment les politiciens flamands veulent séparer les choses, je trouve que cela cloche au niveau de la solidarité. Finalement c'est à Bruxelles que je me sens le mieux. Ici tout le monde est immigré, les vrais Bruxellois, il n'y en a plus beaucoup. Heureusement tout cela ne joue pas tellement au niveau artistique. Par exemple les Lundis d'Hortense comprennent aussi des musiciens flamands et les tournées Jazzlab font jouer des Wallons en Flandre. On forme une petite famille et c'est comme ça que ça doit être. »

 

Nobody is illegal, Jef Neve Trio, Universal.

 

En force et en douceur

JOASSIN,ANDRE

On l'aura compris, le caractère du trio de Jef Neve réside dans la rencontre des références classiques, génératrices de mélodies romantiques, le dynamisme de la pulsion blues et swing et la liberté de l'impro. L'alchimie a le don de séduire une audience plus large que les fanas de la note bleue. Lors des concerts donnés au club de l'AB pour la sortie de Nobody is illegal, l'intensité des interactions spontanées entre les musiciens suscitait d'ailleurs une jubilation du public digne des concerts pop. La prestation laissait toutefois entrevoir le risque d'excès sentimentaux. Tendance présente aussi sur l'album dans un thème comme Abschied.

 

Heureusement, sur scène comme en studio, les qualités du trio persistent par ailleurs : musicalité, force des contrastes et invention de compositions comme « Nothing but a Casablanca Turle Slideshow Dinner ». En regard de ses prédécesseurs, Blue saga et It's gone, Nobody is illegal trouve son identité dans de beaux arrangements pour cors, trombones et tuba sur certains morceaux et dans de courts morceaux totalement improvisés, avec le saxophoniste Nicolas Kummert. Le groupe y élargit sa palette avec des sonorités plus expérimentales.

 

Piano Blue                                                                                                           22/11/2005

 

"Le jeune pianiste de jazz originaire de Turnhout, Jef Neve, a sorti récemment le magnifique 'It's Gone'. Cet opus nous fit immédiatement penser à la série 'The Art Of The Trio' de Brad Mehldau (avec qui Jef a d'ailleurs suivi des master classes) et à 'Waltz For Debby' de Bill Evans. Du jazz qui fait chaud au coeur, loin de l'académisme clean qui n'a que trop sévi au sein du jazz ces dernières années. Nous avons pu lire dans la presse nationale: 'Un pianiste virtuose et un compositeur inventif', ainsi que 'Le nouveau prince héritier du jazz belge'" ...cliquez ici  pour lire la suite. (…)
 J'en profite pour signaler aux distributeurs de disques qui viendraient à tout hasard prendre quelques bonnes idées au Piano bleu : ses disques ne semblent pas distribués en France...pour le moment !

 

JEF NEVE TRIO – “It’s Gone”                                                                      Jazz Hot –  2/2005

Thomas Marcuola

 

Déjà le deuxième album pour Jef Neve et son trio. Il faudrait dire « second » mais d’autres arriveront bientôt… sauf accès de démence collective poussant les amateurs à travers le monde à se mutiler les tympans. Dans chaque composition, le jeune pianiste belge met un délié classique au service d’une emotion toujours palpable. Sans arpèges tout faits ni accords tarabiscotés. Un peu comme si Brad Mehldau (ici remercié, entre Branford et Mozart !) laissait tomber son côté esbroufeur pour se reconcentrer sur l’essentiel. Jef Neve a compris qu’être musicien, c’est plus que jouer les notes. Parfois même, dans les moments de jazz non dilué (« Get Yourself a Wheelchair »), le trio opère des changements de braquet dignes du meilleur Marsalis (Wynton, cette fois) et ce sont là mots bien pesés. Si la combinaison basse-batterie (Piet Verbist et Teun Verbruggen) sert à la perfection le jeu lumineux du pianiste, que dire de l’inhabituel quatuor trompettetrombones- tuba ? Une note en point d’ancrage harmonique, un tout petit thème («Lament») et une chaleur qui vous enserre un peu plus à chaque crescendo. Et ces fins ! Ça vous monte en puissance au moment où on ne s’y attend pas (« Sofar & Stillaway »). Irrésistiblement emporté, l’auditeur accompagne alors ses battements de semelle de sa moue n°3, plus

connue sous le nom de «Vas-y Jef». Lorsqu’en plus les gens aux manettes s’y mettent (acoustique de la dernière plage totalement différente de tout ce qui précède), il reste l’acquiescement n°2. Celui qui signifie «magnifique ».

 

Jef Neve - It’s Gone                                                                                   JAZZ HOT – 3/2005

Jean-Marie Hacquier

 

Deuxième album pour le nouveau prodige que tous les solistes belges s’arrachent aujourd’hui. Nous vous avions parlé de cet étonnant phénomène du piano à l’occasion du dernier festival des Lundis d’Hortense (Jazz Hot/net n°310). Jef Neve confirme aujourd’hui son immense talent de pianiste, de compositeur et d’arrrangeur. Dans les liner-notes il remercie tous ceux qui ont contribué à le mettre en lumière : musiciens, producteurs, modèles : Branford, Brad, Wolfgang Amadeus… Et ce n’est pas par hasard que ces trois célébrités sont nommées car, dès la première plage,  “ The Art Of The Trio ” transparaît. “ Lament ”, thème minimaliste sensiblement arrangé pour Bert Joris, permet de nous familiariser avec la finesse des shuffles de Teun Verbruggen (dm). “ It’s Gone ”, hymne pour un ami  disparu, débute par une intro et de splendides accords de Piet Verbist (b) qui lancent un crescendo superbe du pianiste et du batteur.  Suit un mixage ingénieux de la trompette qui meurt sur des vaguelettes synthétisées au piano électrique (“ With The Help Of God… ”). “ Not What I Asked For ”, tout en retenue, allie subtilement gospel et blues. Avec “ Get Yourself A Wheelchair ” le pianiste fait la démonstration d’un savoir encyclopédique qui va d’Earl Hines à Martial Solal sans oublier Ellington, Wynton Kelly, Teddy Wilson… “ Blame It On My Youth ” : une superbe ballade, succède au fougueux drumming de “ Bop Me ”. La courte “ Entrance ”, grattée-étouffée dans le corps d’ébène, permet à Piet Verbist d’ouvrir sur “ By All Means ” : deux compositions du bassiste qui mettent principalement en exergue la technique de Jef Neve et la non moins grande virtuosité de Teun Verbruggen (dm). De la fugue au swing absolu et l’inverse, quel parcours ! (“ Contemplation ”).

On peut définir Jef Neve comme un néo-romantique. Ne découvre-t-on pas en page 3 de la pochette, sous la rondelle enregistrée : “ Je l’ai retrouvée ! Quoi ? L’Eternitée. C’est la mer mêlée au soleil ” (Arthur Rimbaud) … C’est à Bruxelles que Verlaine a tiré sur Rimbaud en 1873. Jef l’a échappé belle cent-trente-ans plus tard. “ It’s Gone ” or “ He’s Gone ” ? Mais, en définitive, que de beaux souvenirs ! 

Jean-Marie Hacquier

 

It’s Gone – Jef Neve Trio                                                                               Zicline.com

 

Au jeu des familles du jazz belge, la carte maîtresse à sortir est certainement celle du pianiste Jef Neve. Son premier album Blue Saga était une démonstration de son savoir-faire technique, voguant du be-bop traditionnel au romantisme épris de Chopin avec la même dextérité.

It’s gone, son nouvel enregistrement révèle une autre facette de son talent: celui de compositeur. Onze morceaux joués en trio (piano-basse-batterie), agrémenté de la présence de Bert Joris à la trompette, de deux trombones et d’un tuba. Pas de quoi s’endormir lorsque le tempo s’accélère. Mais même s'il y a du Brad Meldhau dans le jeu du wonder-boy par sa façon aérienne de déposer les notes sur le clavier, ou du E.S.T (le groupe phare suédois) lorsque percussions et piano conduisent la mélodie vers un bouquet final explosif, c’est surtout lorsque le jeune maître s’installe en solo que tout son potentiel de compositeur éclate réellement. Now what I've asked for est une de ces musiques qui noue la gorge et qui ne demande qu’une seule récompense: des applaudissements. Surtout ne pas croire que Jef Neve ne fait que s’inspirer des grands du jazz. Sa personnalité est bien trop forte pour cela. C’est un musicien qui sait ce qu’il veut et qui n’hésite pas à le faire entendre. Il avait été dit que Jef Neve avait tout d’un grand. It's gone ne le démentira certainement pas.

A découvrir de toute urgence.

 

« Blue Saga »                                                                               Zicline.com

 

Un premier album qui fait du bien aux oreilles car d’emblée on sent qu’il se passe quelque chose derrière cette rafale de notes, au travers de ces compositions personnelles. La présence d’une personnalité bien dans sa peau, pas timorée pour un franc, pas gênée de se mettre à nu dans ce premier enregistrement.

Jef Neve : 27 ans, une formation classique qu’on décèle dans nombre des morceaux, la fluidité du style, une passion du jazz, une formation par Brad Mehldau, coté frappe bien assurée sur le clavier. Jef a une maitrise complète de la technique et assure dans une compétition avec le trio accompagnateur ( basse-batterie) pour le prix de “qui joue le plus vite et qui fait le plus trembler la platine”.

Mais aussi des improvisations à la Keith Jarret dans ses meilleurs moments ( râles d’extase compris) et une part d’Oscar Peterson lorsque le swing se met en marche. Jef Neve a tout d’un grand ! Et pourtant derrière toutes ces comparaisons, éclate une sensibilité dans le lyrisme ou dans des tempos d’enfer ne laissant planer aucun doute sur sa véritable identité et son avenir .

Il est la révélation de l’année en Belgique! Son premier album nous interpelle d’emblée comme l'une des meilleures productions belges du moment. Pas de notes superflues, de l’efficacité, rien que de l'efficacité mais étonnante par son naturel et sa spontanéité.

Courez écouter et voir Jef Neve en concert et vous en ressortirez assez étonnés. Quand à son album Blue Saga, à ce stade, ce n’est plus une proposition d’écoute, cela en devient presque une obligation !